Γερασμένα Χείλη

Ζεστός , ζεστός o ατμός του κορμιού σου.

Κάθε θύλακας, κάθε πόρος σου ανοιχτός.

Ξαπλωμένη, γυμνή επάνω στα καθαρά σεντόνια

τρίβεσαι,

βάζεις τα χέρια σου ανάμεσα στα μπούτια σου και τρίβεσαι.

Είμαι εδώ, άλλο λίγο και θα’ρθω να σε σφίξω

να σε χουφτώσω, να ρουφήξω τον ιδρώτα σου,

να γλύψω την κάβλα σου.

Πόσο άλλο μπορείς να μου μιλάς

χωρίς να σε φαντάζομαι γυμνή να ενδίδεις στα χέρια μου

και

να με παρακαλάς να σε θαυμάσω;

Αργά-αργά αρχίζεις να γδύνεσαι

κατεβάζεις το λευκό δαντελένιο σου φόρεμα

για να μου δείξεις πως δεν έχεις γεράσει ακόμη.

Το σουτιέν σου γυναικείο

για να αναδεικνύει τα πεσμένα σου στήθη

το κιλοτάκι σου φτηνιάρικο και διάφανο

και τα υγρά σου να το διαπερνάνε

και να γεμίζεις τα μπούτια σου

λευκά πηχτά γυναικεία ζουμιά.

Μένεις όρθια

Δεν κουνιέσαι

Όρθια, προσπαθείς να μην λυγίσεις τα γόνατα σου.

Όρθια στα δύο σου πόδια.

Μουσκεμένη στα δυο σου πόδια.

Χμ, μόνο οι κόρες των ματιών σου πηγαινοέρχονται.

Τα χέρια σου είναι και αυτά δεμένα πίσω στην πλάτη σου .

Τεντώνεις τα στήθη σου

Και ρουφάς την κοιλιά σου

και στέκεσαι όρθια.

Κοιτάζεις για μια στιγμή πέρα.

Με κοιτάζεις

Είσαι έτοιμη

Είσαι δική μου

Και με κοιτάζεις

Πρόθυμη

Πρόθυμη να αναγνωρίσω το πρόστυχο σώμα σου.

Σιωπηλή

Σιωπηλή σου τρέχουνε τα σάλια .

Σου τρέχουνε τα σάλια που περιμένεις τον οργασμό σου.

Σε πλησιάζω και σε σκεπάζω .

Σε σκεπάζω με τα εσώρουχα σου.

Η ανάσα σου βρομάει.

Και το μουνί σου κακοποιημένο

κακοποιημένο από τα χέρια σου και από τους εραστές σου.

Λυγίζεις τα γόνατα σου

και πέφτεις στο πάτωμα.

Το μόνο που θα κάνω είναι

να γλύψω τα στήθη σου

και να τρίψω το βρώμικο μουνί σου.

Ούτε ένα φιλί.

Ούτε ένα φιλί

στα γερασμένα σου χείλια.

Δεν είναι τα χρόνια που πέρασαν.

Είναι εσύ που έχεις αλλάξει.

Αστοί Μικροαστοί Φτωχοί Πάμφτωχοι

Αστοί..και μικροαστοί...

φτωχοί..και πάφτωχοι

που εξυμνούν τη λαγαρή

πεμπτουσία του κράτους

Υποτακτικοί , έμπιστοι πολίτες...

...οι πιστοί του βασιλιά...

Όλοι θαυμάζουν το στέμμα του βασιλιά

και τα ρούχα της βασίλλισας...

Θαυμάζουν την Πριγκίπισσα Σίσσυ

που τρώει το σολωμό της

δίχως να ξέρουν

την βία των συνόρων

δίχως να ξέρουν

τα βασανιστηρια των μαύρων σκλάβων.

Θαυμάζουν το λαμπερό περπάτημα του πρίγκιππα

δίχως να ξέρουν

πως οι στρατηγοί του σφάζαν

γυναίκες ,παιδιά, και νεογέννητα.

Θαυμάζουν το επιβλητικό ύφος

του πρωθυπουργού μια χώρας

δίχως να ξέρουν

τον αιμοβόρο φανατισμό των αξιωματικών του

Θαυμάζουν τα πλούτη

και τις αγαθοεργίες επιχηρηματιων

δίχως να ξέρουν

τις φρικιαστικές συνθήκες των ανήλικων

που δουλεύουν στα παραρτήματα τους

κάπου στη Νότια Ταυλάνδη και στη Ιαπωνία

Θαυμαζουν το αμερικάνικο όνειρο

δίχως να ξέρουν

τις παλουκωμένες νεαρές βιετναμέζες

Θαυμάζουν το αμερικάνικο όνειρο

δίχως να ξέρουν

τις βιασμένες βιετναμέζες

από πυρακτωμένες ξιφολόγχες

Θαυμάζουν το αθώο όνειρο του καπιταλισμού

δίχως να ξέρουν

ότι ο στρατός και η αστυνομία

έχωναν σηματοδοτικές ρουκέτες

στο κόλπο μερικών γυναικών

και έπειτα τις άναβαν...

Θαυμάζουν τις πιστωτικές τους κάρτες

και το χαμηλό επιτόκιο.

Αστοί..και μικροαστοί...

φτωχοί..και πάφτωχοι

αλόφρων είλωτες

ζητιανεύουν το νόημα της ζωής τους.

Αστοί

μασώνοι,

ο καθένας ξεχωριστά

στην αδελφότητα του

γαλαζοαίματοι μαλάκες

με τις περιουσίες τους.

Μικροαστοί

θύματα και θήτες

σαν τραυματίες πολέμου

αφανίζουν την ελευθερία τους

και μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους,

στα γραφεία τους, στα μαγαζία τους.

Φτωχοί...

φτωχοί και πάφτωχοι....

Αστοί , μικροαστοί

με τα μουχλισμένα ιδανικά

της πολιτιστικής τραγωδίας

Αστοί , μικροαστοί

χαμένοι μέσα στην όαση

των μουχλιασμένων ιδανικών.

Αστοί , μικροαστοί

φτωχοί και πάφτωχοι.

Ελέυθεροι και δούλοι

Φεουδάρχες και δουλοπάροικοι

Καταπιεστής και καταπιεζόμενος.

Οι δουλοπάροικοι του μεσαίωνα και

οι ελέυθεροι πολίτες της αστικής κοινωνίας.

Οι βιομήχανοι εκατομυριουχοι

οι σύγχρονοι αστοί

οι δημόσιοι υπάληλοι και οι ιδιωτικοί υπάληλλοι

οι σύγχρονοι σκλάβοι.

Φαρμοκοβιομηχανίες, πετρελεοπαραγωγές,

οι λεγεώνες βιομηχανικών στρατιών.

Σύγχρονοι επιδρομείς

λεηλατούνε συναισθήματα

και παζαρεύουνε τα δευτερόλεπτα της ζωής τους

με ένα λαμπρό μέλλον

Υποσχέσεις για ένα αξιοπρεπές μέλλον

που η αξιοπρεέπεια μετριέται , ζυγίζεται

στις ζυγαρίες του ευρώ

όσα περισσότερα νομίσματα έχεις

τόσο πιο πολύ αξίζεις

όσα περισσότερα χαρτονομίσματα έχεις

ο τόνος της φωνής σου αλλάζει

και γλινεται πιο παχύς

Σιχαμένοι μαλάκες

τα χείλια σας έχουν σκουρίασει

από την ηλιθιότητα σας

τα μάτια σας μουχλιάζουν

τον πόνο των άλλων δεν μπορείτε να παρατηρήσετε

και η σάρκα σας σαπίζει

πεθαίνεται άρρωστοι

άρρωστοι από την έλειψη της αθωότητας

άρρωστοι από την έλλειψη της κατανόησης.

Ανάμνηση

Περασμένες ημέρες

Περασμένα λευκά χρόνια χωρίς αναμνήσεις

Χρωματισμένοι αιώνες

από τη βαβούρα των μητροπόλεων,

Χρωματισμένοι αιώνες της Βαβυλώνας

Αιώνες από μικρές ανθρώπινες σφικτές αγκαλιές

Και οι ημέρες περνάνε… και εσύ μένεις εδώ πάντα δίπλα μου….

Και εγώ φοβάμαι …

Αυτό είναι το τέλος…?

Οι ευτυχισμένοι

που προδίδουν τα όνειρα τους…

Οι ευτυχισμένοι

που τρέμουν μπροστά στην ευτυχία τους…..

Οι ευτυχισμένοι

που δεν είναι πια ευτυχισμένοι….

Η ευτυχία τρομάζει.

Η έκσταση;

Η ελευθερία;

…….τα όρια σου…αυτά δεν σε φοβίζουν;........

Ημέρες περνάνε

Κάθε μέρα σχεδόν ίδια…

κοιμάμαι …ξυπνάω …και ξαφνικά είναι Τετάρτη

τρώω, πηδιέμαι, κοιμάμαι , ξυπνάω

και είναι Παρασκευή…..

Επανάληψη…..

Περασμένες ημέρες….. αναμνήσεις …… εικόνες…

Η φωτογραφική μνήμη που έρχεται ακαριαία

σε χαϊδεύει και σου θυμίζει

ωραίες γυναίκες που πέρασες μαζί τους

ένα βράδυ σαν καλεσμένη στο κρεβάτι τους

Αναμνήσεις από όμορφες γυναίκες

που ταξίδεψες μαζί τους…

Αισθήσεις που διαπερνάνε το κορμί σου

Σου τρυπάνε τον εγκέφαλο

Και σου θυμίζουν….

Άκουσα πως δεν ζεις …πια…. Εδώ….

πως έχεις χαθεί μέσα

στην έρημο

Δεν μου είχες πει

πως έχεις σκοπό να φύγεις…

Aπλώς …

Έφυγες…

Και εγώ κρατώ στην μνήμη μου

αυτή τη γυναίκα που με ζήλο

με προσκαλούσε σε αισθησιακά απογεύματα….

έτοιμη να την αρμέξω….

να της πιω το γάλα από τα όμορφα στήθη της…

Πόσο μου λείπουν τα στήθη σου….

Δεν κράτησες τίποτα

μόνο το κορμί σου ….

Κατακερματισμένο

μια σχισμή που σημαδεύει τη κοιλιά σου….

Σε αγαπώ …ας μην είσαι πια η ίδια,

ας μην μυρίζεις το ίδιο

Ας έχεις ξεχάσει ποια ήσουνα

ας κρεμάστηκες

στην αποβάθρα των εξαρτήσεων σου…..

Και τι κατάλαβες; τίποτα…. ένα τίποτα

με ακούς; ένα τίποτα…..

Μια όμορφη γυναίκα

που στα 35 της αποφασίζει

να εθιστεί στην ηρωίνη …..

Μου λείπεις…

Και εσύ γεννάς μια μικρή με άσθμα ,

ένα βρέφος εξαρτημένο , εθισμένο ,

να τρέμει

να πονάει

γιατί εσύ

δεν αντέχεις να ζήσεις μέσα στο κεφάλι σου …

Όλοι δεν αντέχουμε να ζούμε ….

Όλοι οι εχθροί σου τώρα κοιμούνται

και εσύ νομίζεις πως είσαι ελεύθερη ….

με ένα βρέφος στην αγκαλιά σου….

Χλωμή …απόμακρη …..

δεν ανήκεις σε κανέναν πια,

μόνο στον εαυτό σου…. μόνο στον εαυτό σου…..

Και τα χρόνια περνάνε …

Εσύ θα έχεις πεθάνει …

μα όλα πίσω σου θα έχουν μείνει τα ίδια

Μόνο που δεν θα είσαι εδώ…

Ούτε εγώ θα είμαι εδώ…

Τα φρούρια γκρεμίζονται….

Οι τοίχοι ξεφτίζουν…

Όλες αυτές οι ζωγραφιές σου ξεπέφτουν ….

ξεβάφουν….

τις τρίβουν οι αόρατοι εχθροί σου…

όλοι οι πίνακες ζωγραφικής σου

μουλιάζουν …μουχλιάζουν…..

Ποιος έχει να μου πει κάτι…;

Όχι ιστορίες … όχι παραδείγματα..

Όχι βιώματα…. όχι την αλήθεια….

Τον τρόμο …

να μου πει πως φοβάται ….πως τρέμει…

Πως δεν αντέχει άλλο …

Και εγώ να μην τρέξω να φύγω …..να τον ακούσω….

Χωρίς να πανικοβληθώ …

Χωρίς να πάθω κάποια κρίση πανικού

μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκα άνθρωπος …..

Υπάρχουν πουλιά που τρελάθηκαν;

Δεν νομίζω….

Γιατί παλιά μου ερωμένη ,

Στην πλάτη τους θα σε πάρω να φύγουμε….

Κρυμμένες Γυναίκες

Κρυμμένες όλες

Σε μαύρες σπηλιές

Που στάζουν η κάθε μια τους γάλα

Γάλα ζεστό

Ζεστό σαν χάδι

Με τα μάτια τους ανοιχτά

Σαν λυσσασμένες ιέρειες

Που τους τρέχουνε τα σάλια

Κρυμμένες μόνες τους

Δεν τις αντέχει κανείς

Μόνες τους

Κοιτάζοντας η μια την άλλη

Ψιθυρίζοντας τις εμμονές τους

Στραγγαλίζοντας την ομορφιά τους

Γερνάνε, γερνάνε μέσα στις κρυφές σπηλιές τους

Φτιάχνουν πέτρινους πούτσους

Και αυτοϊκανοποιούνται

Στα σκοτάδια

Αναστενάζοντας στον άνεμο

Χαίρονται  τον οργασμό τους

Φιλάνε τις θλιμμένες σκιές τους

Αγγίζουν τους σταλακτίτες σαν να αγγίζουν

Τα δάχτυλα των εραστών τους

Σηκώνονται όρθιες και χορεύουν

Χορεύουν με τον άνεμο

Λικνίζουν τα υπέροχα κορμιά τους

Στον άδειο χώρο

Παραμιλάνε με αόρατους άντρες

Χορεύουν χορεύουν χορεύουν

Μέχρι να ζαλιστούνε

Και έπειτα πέφτουνε κάτω

Στο μουσκεμένο χώμα

Αλείφουν τα γυμνά λευκά τους σώματα

Με τη βρώμικη λάσπη

 Και τρώνε τα ερπετά

Οι ημέρες περνάνε

Η μια φροντίζει την άλλη

Η μια καθαρίζει την άλλη

Βγαίνουν από  τις μαύρες σπηλιές τους στην πόλη

και κατευθύνονται στις λεωφόρους

Η μια κοιτάζει την άλλη

Αμίλητες παρακολουθούν

τις ξεφτισμένες υπάρξεις

Όλοι τους είναι ντυμένοι

άλλοι με ακριβά πανάκριβα ρούχα

και άλλοι ντυμένοι με κουρέλια , τρύπια κουρέλια

Αμίλητες  παρακολουθούν

τις θολές υπάρξεις

που φλυαρούνε

Tις ενοχλεί

τις ενοχλεί η ηλιθιότητα του καθωσπρεπισμού

η ηλιθιότητα του πολιτισμού τους

του πολιτισμού που αυτές αρνήθηκαν

και αυτός συνεχίζει ακατάπαυστα να υπνωτίζει

τους υποτιθέμενους  εν-δυνάμη εραστές τους

Σαν σάπια σκουλήκια στη λάσπη του χρήματος

σαν τυφλά έντομα

που καίγονται από το φως της πολυτέλειας

από το φως της πολυτέλειας

όλοι οι φίλοι

που είχανε αφήσει πίσω

δουλεύουν  12 ώρες την μέρα

Το φως της πολυτέλειας

Όλοι οι φίλοι

που είχανε αφήσει πίσω

μείνανε στάσιμοι 

στις υποχρεώσεις τους

Αναβάλανε τα όνειρα τους

και τους κομματιάζει  η ηλιθιότητα της πολυτέλειας

Κάθε βήμα όλων των άλλων 

επιβεβαιώνει

την κυριαρχία της πολυτέλειας,

την ηλιθιότητα της πολυτέλειας

 

 

LOOK

Το Ταξίδι Της Γης Στο Διάστημα

Το ταξίδι της γης στο διάστημα
Earth’s travel into the Space

A radio programe with psychedelic ambient , thoughtful and eclectic music , harmonious melodies and sounds of psychedelic experimentation.

A beautiful sonic narrative flow from song to song, greatly enlivened with nostalgic tunes, infused and energetic style. Dj Sissy Stardust injects even the softer ambient songs with electricity, creating a brilliant depth and character in each her radio programme which becomes memorable and not easily forgotten by anyone.

Music|Microphone : dj Sissy Stardust

Saturday 3 January 2009

The Prostitute

first part

second part

VOID NETWORK 

presents

THE PROSTITUTE

A VISUAL POETRY FILM 

AGAISNT THE HUMAN TRAFFICKING 

directed and written by 

Theodosia Doutsiou

Void Optical Art Laboratory

The videos are in two parts due to the terms of 

video uploading in blogspot and not due to the meaning of the poem

ΠΟΡΝΗ

Ξεσκισμένη , με τρύπια δικτυωτά καλτσόν
στους πιο βρώμικους δρόμους της πόλης
στο Βερολίνο , στη Γαλλία , στη Ρώμη ,
στην Αθήνα , στο Λονδίνο , στο Δελχί .
Μεθυσμένη , μαστουρωμένη
ζητιανεύοντας για λίγα ευρώ
για να τη βγάλω μέχρι παρακάτω,
δεν έχω ανάγκη ,
δεν χρειάζομαι πολλά
λίγο φαί
και καθαρά εσώρουχα για να πηδιέμαι κάθε βράδυ.
Πεινασμένη , ξεμαλλιασμένη
με ένα τσιγάρο στο χέρι
σκύβω στα παράθυρα των αυτοκινήτων και τους λέω :
«20 ευρώ» ,
επιδεικνύοντας τα τσιμπουκόχειλά μου
και τα στήθη μου που είναι ακόμη στητά και νεανικά.
Μόνη μου , με χαλασμένα τακούνια
5 η ώρα το πρωί
ένα τελευταίο γαμήσι και μετά πάω σπίτι μου να κοιμηθώ.
Δε ζηλεύω τις πουτάνες πολυτελείας
αυτές πουλάνε το μουνί τους
σε βιομήχανους και εφοπλιστές,
σε μπάτσους και δικηγόρους
Εγώ , η πόρνη των 20 ευρώ
δωρίζω το μουνί μου
σε βιτσιόζους άντρες
που δεν τους παίρνουν πίπα οι γυναίκες τους,
σε αυτούς που θέλησαν να κάνουν ένα όργιο
και δεν τους το επέτρεψε η χριστιανική τους ηθική.

Ντυμένη πρόστυχα ,
με ακριβά ρούχα και αδιάβροχο κραγιόν.
Περιμένω να με πάρουν τηλέφωνο
και να πάω για μια βίζιτα σε μια σουίτα των 5 αστέρων….
Άσχημοι άντρες , χοντροί , ανίκανοι,
βουτηγμένοι στα σκατά των λεφτών τους.
Μου δίνουν 1000 ευρώ
και τους προσφέρω
μια ώρα ευχαρίστησης και ηδονής….
Ξεσπάστε επάνω μου ……
βγάλτε όλες σας τις τύψεις επάνω μου ,
μαστιγώστε με , δαγκώστε με , πονέστε με …
αλλά σταματήστε να με κυριαρχείτε .
Γιατί όταν τελειώσει αυτό το γαμήσι
θα είμαι ελεύθερη
να μην ακολουθήσω τους μαζοχιστικούς , ανέραστους νόμους
που έχετε υπογράψει και κατασκευάσει
για να τoυς ακολουθεί ο κάθε πουλημένος…
Είμαι ελεύθερη να μην σας πιστέψω…..
Εγώ η πόρνη πολυτελείας
που ικανοποιώ τα βίτσια του ταξικού εχθρού μου
δεν κάθομαι σε ένα γραφείο για 8 ώρες
δεν έχω διακοπές μόνο για 15 μέρες...συν τις αργίες.
Εγώ η πόρνη πολυτελείας
που καταπίνω τα χύσια
αυτού που θα ‘θελα να πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια
δεν είμαι χρεωμένη στην τράπεζα
και δεν πιέζω τα παιδιά μου
να κάνουν μεταπτυχιακό
στη διαχείριση επιχειρήσεων
και στα οικονομικά.

3 η ώρα το μεσημέρι και ετοιμάζομαι για πιάτσα….
Σήμερα θα ξυρίσω το μουνί μου ,
με ξυρισμένο μουνί από 20 πάει 25….
Αλλά τα τακούνια μου είναι χαλασμένα…..
θα κουτσαίνω σαν πρωτάρα πουτάνα
Ένα κοντό φουστάνι , μια μπλε σκιά στα μάτια
και είμαι έτοιμη……
Σήμερα έχω όρεξη για κουβέντα με τους πελάτες μου…
Είναι όλοι απογοητευμένοι , κουρασμένοι , χωρίς όνειρα ,
Κρίμα….τους λυπάμαι…..
Οι περισσότεροι είναι ψεύτες , υποκριτές ,
Πουλάνε το κορμί τους και το μυαλό τους
στους διευθυντές τους , στο στριμωγμένο ωράριο τους…
Και τρέχουν τα μεσάνυχτα για ένα γρήγορο γαμήσι
Για μια φτηνή πουτάνα…
Κρίμα , τους λυπάμαι…
Όλοι ίδιοι όπου και αν κάνω πιάτσα.
Στο Soho στο Λονδίνο ,
στο Place Pigale στο Παρίσι ,
στο Tor di Quinto της Ρώμης ,
στις μεγάλες λεωφόρους της Αμερικής.
Οι πελάτες είναι οι ίδιοι.
Σαραντάρηδες, πιτσιρικάδες , ζευγάρια ,
μια μεγάλη παρέα,
όλοι είναι οι ίδιοι.
Νομίζουν ότι πηδάνε μια βρωμιάρα ,
μια ηλίθια που έχει καταστρέψει τη ζωή της…
Ενώ αυτοί είναι τι? Επιτυχημένοι?
Δεν αντέχω αλλό…γαμημένες ξεκολιάρες
…..πάρτε μια ωραία πίπα στους άντρες σας…
θέλω να ησυχάσω….

Τι είμαστε
σκουπίδια ρε ανόητοι ,
όπως έχετε τους μετανάστες?
Εσείς…μας παράγετε……
εδώ είμαστε
στα πεζοδρόμια ,
στις πλατείες,
μέσα στα σπίτια σας ,
στα πορνοπεριοδικά, στις πορνοταινίες ,
στα site στο ιντερνετ….
Το ξέρετε ότι υπάρχουν πογκρόμ για τις πουτάνες?
Ναι, αυτοί που μας βγάζουν στους δρόμους
αυτοί μας συλλαμβάνουν….

Πουλημένη καθημερινότητα……
κάθε μέρα ο καθένας μας
πουλάει ένα κομμάτι του εαυτού του …
άλλος πουλάει το σπίτι του ,
άλλος τα όνειρα του ,
άλλος το κορμί του ,
άλλος τα παιδιά του ,
άλλος τα όργανά του……

Ξέρεις,...έχω ταξιδέψει …
έχω έρθει από πολύ μακριά...
από την Ταϋλάνδη ,
από τη Ρωσία ,
από την Ουκρανία ,
από την Κίνα ,
από ένα κολοχώρι στην Ελλάδα ,
από ένα φτωχό σπίτι ,
από ένα πρώην κουμμουνιστικό καθεστώς …….
Ξέρεις με έχουνε βιάσει αμέτρητες φορές ,
έχω φάει πολύ ξύλο
και έχω τρέξει πολύ
για να μην κοιμηθώ σε κάποιο αστυνομικό τμήμα
με φαλλοκράτες μπάτσους τριγύρω μου.

Όμως ξέρεις κάτι
κάποιες φορές το ευχαριστιέμαι ,
γουστάρω να με γαμάνε ,
να με πέρνουνε παρτούζα ,
να γλύφω τα αρχίδια του κάθε μαλάκα για να με ξεφτιλίζει , μου αρέσει να είμαι πουτάνα……
Δεν μου αρέσει να με γαμάει ο νταβατζής μου τσάμπα,
δεν μ'αρέσει να μην έχω φράγκα για να φάω ένα πιάτο φαί,
να μετακομίζω από υπόγειο σε υπόγειο
γιατί δεν έχω να πληρώσω το νοίκι,
δεν μου αρέσει να με κοιτάς και να με λυπάσαι …..
Δεν μου αρέσει να με βλέπεις
και να μην ξέρεις τίποτα,
να μην σε νοιάζει από πού ήρθα , που κοιμάμαι , τι τρώω , πως μου μιλάνε ,
τι θα΄θελα κάνω, που θα ΄θελα να βρίσκομαι….

Δεν μπορώ να πάω πουθενά….
εγώ έχω ένα νταβατσή που με κυνηγάει ,
που με απειλεί,
και δεν μπορώ να πάω πουθενά …
Κλεισμένη σε ένα διαμέρισμα
και να έρχονται όλοι να με γαμάνε
και εγώ να μην απολαμβάνω τίποτα …
Ακούς ? Τίποτα……

Στημένη σε μια βιτρίνα στην Ολλανδία….
με λευκές ζαρτιέρες και δυο κοτσιδάκια….
Δεν θέλω πια.....μια δραπέτευση …
μια δραπέτευση από ένα πορνείο….
και που να πάω ?…
Από την αρχή σε άλλη χώρα….
Με ποιο διαβατήριο ?..Με τι λεφτά?…Με τι όνομα?...
Τίποτα πια δεν θα’ναι όπως πρώτα….
Κανένα όνειρο δεν θα σώσει κανέναν….
ούτε εμένα,
ούτε αυτούς..ούτε εσάς…..
Ανοίγω τα μάτια και πάλι εδώ….
στημένη στη βιτρίνα….
και ακούω μόνο το λυγμό μου…….
Κοντά στο άπειρο θα χτίσω το σπίτι μου …
με φράχτες ψηλούς
να μην έρχεται κανένας
μόνο οι φίλοι μου …οι δυο τρεις που έχω…
και όποιος άλλος έρχεται θα τον καταπίνει το άπειρο…
η σκοτεινή άβυσσος του βρώμικου μουνιού μου….
και εδώ θα μπορώ να κλείνω τα ματιά μου
και να τα ξανανοίγω και να΄μαι η ίδια ….

Πούστηδες γραφειοκράτες
που θέλετε 300 ευρώ
για να μου εκδώσετε την άδεια παραμονής στη χώρα
ενώ την εξέταση και την αδεία ότι έχω καθαρό μουνί ,
μου τη δίνετε τσάμπα…
Γαμημένοι……Ξεφτιλισμένοι…..
Πόσες πουτάνες είναι στα κελία
του κάθε αστυνομικού τμήματος κάθε βράδυ
και σας πέρνουνε πίπες ? Πόσες ?....
Σοφρωνιστικοί υπάλληλοι…
Αδεια κρανεία….
Αδεια κρανεία
γιατί κανείς δεν τόλμησε
να ποτέ σκεφτεί ποια είμαι…
αν θέλω μια αγκαλιά το βράδυ για να κοιμηθώ
και όχι ένα πληρωμένο γαμήσι για να με πάρει ο ύπνος…
αν θέλω να βγω μια βόλτα
και να πιώ μια μπύρα χωρίς να πουλάω την τρύπα μου….
αν θέλω να γυρίσω σπίτι μου …. .
αν θέλω να κάτσω εδώ…μαζί σας…
Άδεια κρανεία
γιατί ποτέ κανείς
δεν πρόκειται να με αγαπήσει
ή τουλάχιστον να ζήσει μαζί μου για λίγο όσο αντέξει…
όσο αντέχω και εγώ...
να είμαι αυτή που κάνει πιάτσα στο πεζόδρόμιο….
Ακούτε γαμημένες ξεκολιάρες ?Ακούτε ?……
Ανοίξτε τα πόδια σας να σας γαμήσει όσο θέλει ο άντρα σας…..


Και άμα είναι καμιά φορά
φορέστε ροζ καλτσάκια και
ένα παιδικό βρακάκι...
για να μην πηγαίνει ο άντρας σας
σε μπουρδέλα με ανήλικες πουτάνες.
για να γαμήσει Τσέχες
δεκατετράχρονες και δωδεκάχρονες
που αποφασίζουν να περάσουν τα σύνορα
και καταλήγουν σε ένα δωμάτιο
με άλλες δέκα ανήλικες πουτάνες
όλες γυμνές.....
και να τους εξετάζουν τα στήθη τους,
τα δόντια τους και τις περιοχές μεταξύ των ποδιών τους.


Και άμα ζούσες στη Σιγκαπούρη
θα μπορούσες να δεις
τις δεκατριάχρονες πουτάνες ,
τα πουτανάκια....
να κάνουν πιάτσα για να έχουν λεφτά
για φάρμακα , για φαί ,
για ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο
να κοιμηθούνε ένα βράδυ.


Εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένες πουτάνες ?

Ένας Φασισμός-Φάντασμα

Ένας φασισμός-φάντασμα

το άτοκο δάνειο , το διάλειμμα στο σχολείο, το ιδιωτικό νοσοκομείο,

τα χωράφια με τις μωβ τουλίπες στην Αφρική,

οι ηλεκτρονικές ταυτότητες, ο εργοδότης, το αφεντικό,

τα υποχρεωτικά ναύλα, η τιμωρία,

η δημοκρατική δικαιοσύνη, τα δικαστήρια , οι φυλακές,

ο στρατός ,

η άδεια παραμονής στη χώρα.

Ένας φασισμός-φάντασμα,

απουσία διαλλακτικότητας

απόλυτος τρόπος σκέψης, ολοκληρωτισμός,

συμπτώματα φασισμού, αποκλεισμός και διακρίσεις…

Συμπτώματα φασισμού, η κτηνωδία της αστυνομίας,

το FBI, η CIA, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία

Συμπτώματα φασισμού

Ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη

της Δύσης και της Αμερικής, υπερεθνικές ελίτ,

αστικές φιλελεύθερες θεωρίες , κοινοβούλια,

αστικές δημοκρατίες ,

υπνωτισμένες πλειοψηφίες …..

O πειρασμός του φασισμού είναι πάντα υπαρκτός

Ο καπιταλισμός

εγκυμονεί τον ολοκληρωτισμό στα σπλάχνα του

Η εδραίωση των αστικών ιδεολογιών,

παραλλαγές του ακραίου εθνικισμού

που προστατεύουν το παγκόσμιο εμπόριο,

καθεστώτα «έκτακτης ανάγκης»,

κάθε λογής φασιστικά κράτη

και στρατιωτικές δικτατορίες .

Μυστικές αστυνομίες, ιεραρχίες μέσα σε ιεραρχίες ,

συνωμοσίες μέσα σε συνωμοσίες, παρελάσεις και

συνεχής επίδειξη της ισχύος του κράτους,

αναζήτηση εχθρών, γραφειοκρατία και συγκεντρωτισμός.

Ένας φασισμός -φάντασμα εγκυμονείται

στα σπλάχνα της (αστικής) δημοκρατίας.

Το απόλυτο κύρος του πρωθυπουργού,

το απόλυτο κύρος του υπουργού πολιτισμού,

το απόλυτο κύρος των μέσων πειθαναγκασμού,

η Ακαδημία, η εξαναγκαστική εκπαίδευση,

το απόλυτο κύρος της ελίτ των δημοσιογράφων

γίνεται η εικόνα της επίσημης αλήθειας (του κράτους).

Μαζικές κοινωνίες,

μαζική παραγωγή εργαζομένων,

κοινωνίες της μάζας,

θρίαμβος του ηδονιστικού καταναλωτισμού,

θρίαμβος του ηδονιστικού υλισμού.

Η ανάπτυξη του ολοκληρωτισμού συντελείται

στα σπλάχνα του καπιταλισμού

Τα θεμέλια του ολοκληρωτισμού

βρίσκονται μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό κράτος,

κάθε ριζοσπαστική προσπάθεια

αλλαγής των συνθηκών

προξενεί την ανάδυση του φασισμού.

Ο φασισμός είναι η φυσική άμυνα της δημοκρατίας

απέναντι στην κοινωνική εξέγερση,

την οικονομική μεταρρύθμιση,

την πολιτισμική μεταβολή,

την επαναστατική προοπτική…

Μαζική κατασκευή

ηλίθιων μαζανθρώπων

Το ως έχειν παραμένει ως έχειν

Επιβίωσε

γίνε απάνθρωπος ,

υποκριτής ,

καιροσκόπος

Ένας φασισμός -φάντασμα

εγκυμονείται στα σπλάχνα της (αστικής) δημοκρατίας.

Ένας φασισμός-φάντασμα

που χρωματίζει την επίσημη αλήθεια.

Αμέτρητοι μετανάστες

έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ,

καταδικασμένοι από δημοκρατικές κυβερνήσεις,

κυνηγημένοι από φασιστικά καθεστώτα…

Αμέτρητοι άνθρωποι δυστυχισμένοι ,

μόνοι, τρελαμένοι, φυλακισμένοι, φοβισμένοι,

σε σταθμούς λεωφορείων, σε πάρκα ,
στα στενά πίσω από τα εμπορικά κέντρα,
αμέτρητοι άστεγοι

στις πλατείες, στις εισόδους πολυκατοικιών,

στους δρόμους.

Αμέτρητοι φτωχοί με τυμπανισμένες κοιλίες

στην Αφρική, στην Ινδία, στο Μεξικό,

στις ειδήσεις των 9,

στα εξώφυλλα περιοδικών
και στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων.

Απόψε θα πάρουμε εκδίκηση

Κανένας δεν χαμογελά

Ούτε ένας δεν μπορεί να κρυφτεί

Δεν θα προδώσουμε τα όνειρα μας

Απόψε θα πάρουμε εκδίκηση

Θα καταστρέψουμε τον παράδεισο σας

Θα κρεμάσουμε τα κοιλιόδουλα όνειρα σας

και οι δούλοι σας μπορούν να αποφασίσουν…

Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα

(και εσείς έχετε τόσα μα τόσα πολλά)

Μην έχετε κάτι… καλύτερα να μην έχετε κάτι

μπορεί να το χάσετε, να σας το κλέψουν,

να μην σας ανήκει πια.

Να γίνει ένα τίποτα

Να σας το αρπάξουν

και να το καταπιούνε οι σκλάβοι σας

Απόψε θα πάρουμε εκδίκηση

Ναι!...

Οι επιθυμίες σου δεν είναι δικιές σου
Απόψε θα πάρουμε εκδίκηση

Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι ευτυχισμένη

Απόψε θα πάρουμε εκδίκηση
Τα πάντα στέκουν πίσω από καγκελόπορτες

και τζάμια ασφαλείας…

Τα όνειρα σου πουλιούνται με αντικλεπτικές κλειδαριές

Ένας φασισμό φάντασμα

που είναι χορηγός, τηλεπαρουσιαστής,

βουλευτής και γνωστός συγγραφέας…

Ένας φασισμός-φάντασμα που είναι το άτοκο δάνειο ,

το διάλειμμα στο σχολείο,

το ιδιωτικό νοσοκομείο, τα ανορεκτικά μοντέλα,

τα χωράφια με τις μωβ τουλίπες στην Αφρική,

οι ηλεκτρονικές ταυτότητες, ο εργοδότης –αφεντικό,

τα υποχρεωτικά ναύλα, η τιμωρία,

η δημοκρατική δικαιοσύνη,τα δικαστήρια,

οι φυλακές, ο στρατός ,

η άδεια παραμονής στη χώρα

Ένας φασισμός-φάντασμα

που σε αφήνει ελεύθερο,

ήσυχο,

κλειδωμένο στη ζωή σου……

Ένας ατομικισμός, μια ψυχρότητα

και ένας άσκοπος λόγος να ζείς

Μια ευτυχία καταχωρημένη σε τραπεζικό λογαριασμό

Τελετουργική αυπνία

Άγρυπνη

Ένας ήχος

που με κρατάει ξύπνια

που επιταχύνει τους χτύπους της καρδιάς μου.

Εδώ , εδώ στο θέλγητρο των θνητών ,

τα αστέρια γκρεμίζουν τις σκεπές ,

και όλες οι γυναίκες

ανάβουν δάδες για τον λατρεμένο τους θεό

και φτιάχνουν στεφάνια

από κισσό και άμπελο

Κανείς τους δεν συνέρχεται από την βακχική καταληψία

Γεμίζοντας τις χύτρες με πανσπερμία

(ψυχοτροπικών ουσιών)

ετοιμάζουν

την τελετουργική θανάτωση

των ορίων, του λογικού, των νόμων , του καθωσπρεπισμού ,

του νεο-συντηρισμού , του αστικού πολιτισμού,

των κυβερνήσεων,των αφεντικών ,

των προθυπουργών και των υπουργών της χώρας.

Προορίζουν ένα σάτυρο για ωμάδιο ,

αυτός θα στήσει τη γιορτή

του σπαραγμού και της ωμοφαγίας

Αυτός θα ξεσκίσει με τα νύχια και τα δόντια του

αυτούς που τον ξεφτίλησαν.

Οι χθόνιοι εξεγερμένοι ξεχύνονται στους δρόμους

καταλαμβάνουν εργοστάσια

επιχειρήσεις , βιομηχανίες , επαύλεις ,

υπουργεία , εμπορικά κέντρα ,

δικαστήρια , φυλακές.

Καταλαμβάνουν τους τόπους των κολάσεων

και τους ανατινάζουν.

Η πολυτελειά τους λειώνει

Αυτό το αίμα των τυρράνων

είναι θεικό αίμα

Αυτό το αίμα των τυρράνων

είναι θεικό αίμα

Κανένας εξουσιολάγνος δεν θα γλιτώσει

Οποιοδήποτε δημιουργημά του θα ισοπεδωθεί

Οι χθόνιο εξεγερμένοι

ξεχύνονται στους δρόμους

κρατάνε μαύρες σημαίες

και ένα πυθάρι που ξεχυλίζει

το πάθος μας για λευτεριά.

Οι σάτυροι κουράστηκαν

λαχανιασμένοι περικυκλώνουν το πυθάρι

πίνουν από τους χυμούς της συμπόνιας

και της αξιοπρέπειας

για να αντέξουν

Η μελωδία απομακρύνεται

Τα ουτοπικά σχέδια μας με νανουρίσουν,

με καθυσυχάσουν.

Η καταστροφή της πόλης με ηρεμεί

Πάνω από τις στάχτες του καπιταλισμού

θα γεννηθούν τα ονειρά μας

Πάνω από τις στάχτες του καπιταλισμού

θα υλοποιηθεί η χρυσή επόχη

της αμοιβαιότητας

Πάν τα ονειρά μας.νω στις στάχτες του καπιταλισσμού

θα αναστηθούν οι κοιμισμένες συνειδήσεις

Πάνω από τις στάχτες του καπιταλισμού

θα γεννηθούν τα όνειρα μας.

Η γιορτή του ενστίκτου

Σμαραγδότιμοι σοδομιστές

Όλα τους τα βίτσια ακατάληπτα

Κανείς δεν τους αναγνωρίζει

Κανείς δεν αναγνωρίζει το σαδιστικό τους βλέμμα

Ντύνουνε τις γυναίκες τους

με πρόστυχα πουτανιάρικα κιλοτάκια.

Οι φαντασιώσεις τους

δεν είναι καθόλου ισχνές.

Κάποιες φορές τίποτα δεν είναι τσάμπα

Όλα π ληρώνονται

Μια πίπα , διπλό γαμήσι , μαστίγωμα

300 ευρώ την ώρα

Ντύσε με

στολισέ με σαν ξεκολιάρα και πάρε με...

Δεν αποδεσμεύομαι

από τις υποχρεώσεις της ερωμένης σου.

Η ονειρεμένη σου μοίαζει με άγρια γιογκίνι

που ψιθυρίζει

ταντρικές μάντρες

με συνοδία τυμπάνων

και ωδές μοναχών.

Η αγρία γιογκίνι που ψαχνείς

είναι τη μια στιγμή ζωντανή

την αλλή πεθαμένη

Ήτανε φωτεινή , εκθαμπωτική ,

γεμάτη ζουμιά στα μπούτια της ,

τα μάτια της αναποδογυρισμένα

από την ηδονή που της πρόσφερες ,

το κορμί της κόκκινο , ερεθισμένο ,

σημαδεμένο.

Ήτανε υποχρεωμένη να είναι υπάκουη ,

πρόθυμη και υπάκουη.

Έσβησε , στέγνωσε , στέρεψε ,

μιζέριασε μέσα στο υπέροχο ονειρό σου.

Ρυτίδιασαν οι απολαύσεις της

Οι απολαύσεις της ρυτίδιασαν.

Η γυμνή ωμότητα του ενστίκτου.

Μια αγριεμένη νύμφη των υποχθόνιων νυκτελίων.

Όλοι μεθυσμένοι , εκστασιασμένοι ,

μανιασμένοι με λύσσα

από τα ψυχεδελικά ποτά

της γιορτής του ενστίκτου.

Γιορτάζει η καλοσύνη απόψε

Γιορτάζει ο έρωτας

Γιορτάζει η αγάπη

Γιορτάζει ο αυθορμητισμός

Γιορτάζουν τα βαθιά ένστικτά μας απόψε

Γιορτάζει ο πόθος , η κάβλα , η τρέλα

Γιορτάζουν οι αφροί

που ξεχυλίζουν απ’ όλο μου το κορμί

Γιορτάζουν οι αφρισμένες μου επιθυμίες

γεμάτες κάβλα.

Γιορτάζουν τα βαθιά ένστικτά μας απόψε

Γιορτάζει η λύσσα μας για ελευθερία

Όλοι χορεύουν στο ρυθμό της μέθης τους

Φιλιούται , αγκίζονται , χαιδεύονται .

Στη μέση είναι ο βώμος τους

Ο καθένας εχει στάξει μια σταγόνα αίμα

Έχουν θυσιάσει ένα θέλω τους

Όλοι μαζί ολόγυμνοι

Ο ένας γλύφει τον άλλον

Αχ, πόσο θέλω να σφίξω τα στήθη σου

Να πιπιλίσω τις ρόγες σου

Να πιάσω μέσα στη χούφτα μου το μουνί σου

Σήμερα γιορτάζουν τα βαθιά ενστιτά μας.

Ζαλισμένη

Θεωρείται εγκληματική ενέργεια
μια επίθεση σε ένα αεροπλάνο
που είναι προσχεδιασμένο να ρίξει ρούκετες ?

Μια σχιζοφρενική αντιστροφή εννοιών
μια παράλογη μαζική κρατοαντίληψη
μια παρερμήνευση και υπονόμευση του ρόλου
της αντίστασης ,
του διαφορετικού ,
της ελευθερίας.

Καθηλωμένοι στη συμβιβασμένη ανυπαρξία τους.
Όλοι κλεισμένοι
εγκλωβισμένοι
στην αυταπάτη της ύπαρξης τους.
Όλοι τους μόνοι
μόνοι όταν τρομάζουν
μόνοι όταν απογοητεύονται
μόνοι όταν αγαπούν
μόνοι όταν πληρώνονται από το αφεντικό τους
μόνοι όταν σκέφτονται
μόνοι όταν μεθάνε
μόνοι όταν κάνουνε έρωτα
μόνοι όταν διορίζονται στη δουλεία τους
μόνοι όταν απολύονται.


Χτίζουν τοίχους
τσιμεντένιους ψηλούς τοίχους
φτιάχνουνε φράχτες
κολλάνε σίδερα και κατασκευάζουν χειροπέδες.

Όλα στο πρόγραμμα
μέχρι να ξεχάσεις ποίος ήσουνα πριν.

Βυθισμένοι στο ανούσιο ποζάρισμα τους
στραβοκαβλωμένοι με τη δανεική αυτοικανοποιησή τους
από την εθνική τράπεζα της ελλάδος
Κανείς τους δεν διεκδικεί.
-Κάποιος άλλος θα το κάνει για μας.
Αποξενωμένοι διασφαλίζουν το κορμί τους.

-Με πονάει το κεφάλι μου ,
θέλω να πιώ λίγο νερό.
Ζαλίζομαι από τη ρούτίνα
από τα λευκά ψυχρά μετρό
το κάθε βαγόνι μια αποστειρωμένη αίθουσα αναμόνης
που μπαινοβγαίνουν όλοι οι άγνωστοι
όλοι αυτοί που μοιραζόμαστε αυτήν την πόλη.
Ζαλίζομαι από τις κάμερες που καταγράφουνε την κάθε κινήση μου.
Ζαλίζομαι από τους υποταγμένους άβουλους
δημόσιους , ιδιωτικούς υπαλλήλους.
Ζαλίζομαι από τη γκρίζα πόλη των εξαόροφων κτιρίων
από τις ερημωμένες γειτονίες.
Ζαλίζομαι από την ανθρώπινη μεγαλομανεία
και την ασυνειδησία που κατασπαράζει
τη παρθενικότητα , την αγνότητα.
Ζαλίζομαι από το κοιμισμένο βλέμμα των άλλων.

Όλοι κοιτάνε κάτω
με σκυμμένο το κεφάλι
όλοι προς τα μια κατεύθυνση
εκεί είναι σίγουροι όλοι τους
μέχρι να πάθουνε νευρικό κλονισμό.
Την πρώτη φορά το κρύβουν
τη δεύτερη το αναγνωρίζουν
την τρίτη το παρερμηνεύουν.
Κάθε φορά ένα λάθος
κάθε φορά χιλιάδες βήματα πίσω.
Την τελευταία φόρα
αγοράζουν ηρεμιστικά , αντικαταθλιπτικά
αποκοιμίζονται με προζάκ.

Αυτοί

Αφοσιωμένοι στα ακριβά φουστάνια τους
Στολισμένοι με το ψέμα των λεφτών τους
Πηγαινοέρχοντε στις ακριβές συνοικίες της πόλης
Θέλουν να πιουν ένα ποτό στο πιο χλιδάτο μαγαζί
Τα χείλη τους δεν ζαρώνουν ποτέ ,
στοιχηματίζουν στην κρυογενετική για το πιο όμορφο γόνο τους
Τηλεκατευθυνόμενοι καταναλωτές
Άπληστοι πλαστοί
που αγοράζουν τα πάντα ,
πληρώνουν ένα σαδομαζοχιστικό γαμήσι στη πιο ακριβή σουίτα της πόλης
και νοιώθουν εραστές των ονείρων τους
Σκουλήκια που γλύφουν τους διευθυντές τραπεζών
Γραβατωμένοι που η επιβολή τους είναι το τσεκ των επιταγών τους
Άθλια μίζερα φαντάσματα
με καλοσιδερωμένα κουστούμια
που κάνουν μεταγγίσεις αίματος
για να επιβιώσουν από την κατάχρηση κοκαΐνης
Εργασιομανείς managers
με την νυχτερινή τους δόση ηρεμιστικών
Αυτοί
αυτοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι?
Αυτοί
αυτοί είναι τα είδωλα της μεσαίας τάξης
Μια αρκετά καλή δουλειά ,
ένα καλό σπίτι ,
μια πλουσιοπάροχη ζωή, να μην σου λείπει τίποτα ,
ένα καλό αυτοκίνητο
μια γυναίκα
δύο παιδιά
ένα διαζύγιο
μια διατροφή
Αυτοί
Υποκριτές
που πουλάνε τα νεκρά τους όνειρα
στα ταμεία των διαφημιστικών εταιριών , του promotion.
Συντηρητικοί υπάλληλοι που θέλουν να γίνουν
καλά αφεντικά , κύριοι με όλες τους τις ανέσεις
Σκουπίδια είστε ,
ένα σωρός από άχρηστα σκουπίδια
ξεράσματα , μιάσματα , τιποτένιοι κρετίνοι

Έναν έναν στο εκτελεστικό απόσπασμα
για παράδειγμα προς αποφυγή

Modified Life

music by : Kick Bong / Voice of Resurrection

modified life
the intelligence that gets miserable
the apathy that eats
everything that remains and
everything that is ready to come up

Ώρες Απόγνωσης

Περιτριγυρισμένη από δύο φίλους
Μεταφορμώνομαι σε λύκαινα
Σε ένα άγριο ζώο
Που τρώει τα παιδιά του
Βγάζω τα νύχια μου και ορμάω
Δεν έχει μείνει τίποτα
Μόνο μι α ζέστη αφόρητη
Και ο απόηχος των ουρλιαχτών.
Δυο κρεμασμένοι μια νύχτα
Στο ίδιο δωμάτιο
Από τους ίδιους σφηνωμένους γάντζους στο ταβάνι.
Καθισμένη
στο υγρό από την απελπισία τους πάτωμα
μονολογώ
στους νεκρούς μου φίλους.
Τα μάτια τους είναι ακόμη ανοιχτά
Τα ονειρά τους δεν πρόλαβαν να πάρουν μορφή
Ήταν η αντιστασή τους
Στη μιζέρια
Στο νευρωτικό τους παρόν
Στη παράφρων ρουτίνα τους
Ει...με αφήσατε μόνη
Τρέχω να βρω και άλλους φίλους
που οι φίλοι τους
τρελάθηκαν , αυτοκτόνησαν , φυλακίστηκαν
Είναι πολλοί.....
Είναι αμέτρητες οι στιγμές της αλλόγιστης έκρηξης
Τα βλέφαρα τους ακούνητα
Ότι είχαν να πουν το είπαν
Τώρα δεν έχουν να πουν τίποτα
Μια τρομαχτική σιωπή
Απλώνω τα άκρα μ ου
Tεντωμένες οι φλέβες μου
Βουλιάζουν στην πολύβουη έρημο
Θα ήθελα να μην αφήσω
Ούτε ένα κομμάτι πέτσα επάνω τους
Να γδάρω την προσωποποιημένη απόγνωση τους
Φοβάμαι...
Πήπως ήρθε η σειρά μου?
Τα χείλη τους παραφορμωμένα
Όλη η σάρκα τους σαν κοστούμι φορεμένο επάνω τους
Τα στήθη της κοπέλας σε απωθούνε
Δεν θέλεις πια να τα γλείψεις
Δεν θέλεις καν να τα κοιτάξεις...
Θέλεις να τα σκεπάσεις...
Να την ξεκρεμάσεις και να την σκεπάσεις
Όσο πιο λιγότερο να ακουμπήσεις το παγωμένο κορμί της
Στέκομαι όρθια κάτω από τις μελανιασμένες πατούσες τους
Δεν τους φτάνω
Σέρνω τη σκάλα λίγο πιο κοντά και ανεβαίνω επάνω
Μυρίζουν σαν βρέφη μολυσμένα
Κόβω το σκοινί και τους πετάω κάτω στο ιδρωμένο πάτωμα
Τρέχω να του σκεπάσω
να τους κρύψω...
Τους σφίγγω επάνω μου...
Τα έχω καταφέρει
Έχω αντέξει...

Εκμυστερεύσεις νοητικού παραληρήματος

Αιωρούμε στο χωροχρόνο ,παρελθόν παρόν μέλλον ,αρχαίους φιλοσόφους ψάχνω να βρω …..ΠΟυ πήγαν όλοι? Κανένας δεν υπάρχει αναμεσά τους μόνο βρωμεροί νεκροί με το πεινασμένο βλέμμα τους για αίμα και για ψυχικό πόνο.Όλοι τους έτσι είναι και αν μερικοί καλύπτονται από τα σεντόνια του φόβου τουλάχιστον με αυτά τα ασκέπαστα σκελέτικα μάτια κοιτάζουν τον εαυτό τους.Υποσυνείδητα νεκροί που κοίμουνται και ξυπνάνε.

Ξεχνάς όλες αυτές τις αυτοπένθιμες καταστάσεις και παραδίνεσαι σε αυτή τη νύχτα που και απόψε θα σε αγκαλιάσει.Το γλυκό σκοτάδι το φως από τα αστέρια και ο υπνοφόρος της ψυχής σου γλεντάει με την όρεξη του για ύπνο.Θα κοιμηθεί ,θα σε αφήσει μαζί με το σύμπαν εφόσον θα έχει υπνωτίσει το κορμί σου.Το φως πιο κόκκινο να γίνει σαν το χρώμα του ξύλου , της καρδιάς ,καφεκόκκινη.Ο χώρος ζεσταίνεται,δεν κρυώνεις δεν μαζεύεσαι και ας φυσαεί.Θέλουν απαρατήρητα να χορέψουν τα γυμνά στήθια μπροστά στα μάτια της ξύλινης οροφής.

Σαν τις φαντασιροές σου που μου ζήτας να τις αποδεχτώ.Γυμνές οι μέρες μας αυτό που μας λείπει είναι ένα μαστίγιο να της δείξουμε πως δεν μας ευχαρίστησε ούτε σήμερα,να τη πόνεσουμε όπως μας πονάει.Να καταστραφούν οι καθε κυβερνήσεις.Κανένας αγώνας καμμία μάχη.Που πήγαν τα άλογα ?
Που είναι τα όπλα?

Ούτε πόσο θα κρατήσει αυτή η σύλληψη ιδεών δεν ξέρω.Όχι ότι θα αποκοπεί η εννοιολογία μα θα κατταριφθούν κάποιες…….


Με τα μαλλιά της κεφαλής του συνέχεια ηλεκτρισμένα πηγαινοέρχεται μέσα στο σπίτι του.Τα φώτα χαμηλά, δεν έχει χρήματα ούτε για κεριά. Τα έδωσε σήμερα το πρωί για την κατασκευή του φέρετρού του.Απόψε βράδυ θα αυτοκτονήσει.Θα θυσιάσει το κορμί του στη διαφυγή αυτού του κόσμου.Μπορεί μεν να φυγοπονεί αλλά το θέλει πολύ.Να ξεκουραστεί,να μην σκεφτεί,να εξαφανιστεί,να διαλυθεί,το τέλος της έκρηξής του πιό νωρίς δεν άντεξε τα δακρυά του,την επιφωνή του, τη μοναξιά του ναρκισισμού του.

Ανήμερα

Είναι ένα βράδυ , σαν όλα τα άλλα
το ίδιο………..
Eίχα ξεχάσει
να σε τιμήσω ,
να σε βάλω στο βωμό και να σε φιλήσω από επάνω έως κάτω
Είχα ξεχάσει να φορέσω τα κόκκινα εσώρουχα μου ,
την άσπρη διαφανή νυχτικιά μου
Είχα ξεχάσει να περιποιηθώ
αυτό που αγαπάς ή αυτό που θα ήθελες να αγαπήσεις
Δεν υπάρχει συγχώρεση μου λες
Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος
Είναι η αίσθηση
Είναι το συναίσθημα
Είναι η συναίσθηση
Μπορεί να μην είμαστε σε μια παραδεισένια παραλία
ή σε ένα τοπίου του ουράνιου παραδείσου
Γιατί ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα
Γιατί ο παράδεισος
Είναι αυτό το ίδιο το βράδυ
Κάνουμε έρωτα
Όχι έτσι όπως θα θέλαμε και οι ίδιοι
Σκεπασμένοι με τα βαριά παπλώματα
Μόνο τη φωνή μου ακούς
Δεν σου χορεύω ,δε σου λικνίζομαι
δε σου δείχνω το κορμί μου
Κάνουμε έρωτα με τις φωνές μας και τις παλάμες μας
όχι με ολόκληρα τα κορμιά μας
Είναι ίσως ο βάλτος που έπεσα
Ίσως είναι τα ξύδια
που πίνω κάθε βράδυ
Ίσως είμαι εγώ
που δεν πίστεψα
που δεν ονειρεύτηκα
που στάθμευσα
σε μια ερημωμένη γυμνή γη ,
με κανέναν γιατί ο ένας τρώει τον άλλον
Με τρελαίνει και αυτό το σπίτι
Σκοτεινό , ψυχρό , μοναχικό
Τα μόνα φαντάσματα τα ποντίκια ,
τρωκτικά που δεν απειλούν
Είναι μονάχα το σύρσιμο τους ,
ο μαύρος θόρυβος τους ,
που με ανατριχιάζει ,
που έμεινα μόνη μου ,
εγώ και τα δυο ποντίκια.
Σαν ένα μικρό ζωάκι γρυλίζω
Είναι που τελειώνω
Έπειτα εσύ
Συνεχίζω τα χάδια μου μέχρι να τελειώσεις
Μέχρι να σου δωρίζω τον
γλυκό εσωτερικό σου οργασμό
Και από τη μικρή σου ερωμένη
Μεταμορφώνομαι σε μια σκύλα που γαβγίζει
σε μια κακομαθημένη γάτα που
γρατζουνάει όποιος θέλει να τη χαϊδέψει
Σε μια κακάσχημη ανοργασμιακιά γκόμενα
Που σου λέει για τις φτηνές στιγμές της ζωή της με άλλους άντρες
Είναι που ντράπηκα
Που με παρατηρούσες………………………
Είναι το ίδιο αυτό βράδυ
Που ντρέπομαι να με κοιτάζεις

Πληρωμένοι Βιασμοί

Το αρωμά σου βρομιάρη με ενοχλεί
Δεν θα σου ανοίξω τα πόδια μου
Ακούς πως χτυπάει η καρδιά μου ?
Ακούς?
Δε σε θέλω
Σταμάτα σταμάτα
Με πονάς
Τα νύχια σου μου γδέρνουν την πλάτη
Μην μου αφήσεις σημάδια ....
Σε παρακαλώ.....όχι........
Αχ....δεν θέλω να μου αρέσει
Δεν θέλω
Βάλτο μου πιο πολύ μέσα όλο
Σταμάτα να με φιλάς
Μη μου γεμίζεις το στήθος μου
Με το πικρό σου αίμα
Αιμοραγώ
Κοίτα!
Δεν αντέχω άλλο
Έχει ξημερώσει
Δίωξε με
Ή μάλλον πνίξε με
Βάλε μου τα χέρια σου στο λαιμό μου
Και πνίξε με!
Δεν μπορώ να αναπνεύσω.....
Ασε με ήσυχη να πεθάνω.....
Μη φεύγεις
Που πας?
Μην με αφήνεις μόνη μου...
Πονάω
Τρέμω
Φοβάμαι
Δώς μου λίγο νερό να πιώ
Μπορείς να με ντύσεις?
Κρυώνω
Μην με σφίγγεις....
Δεν είμαστε μόνοι μας?
Ποιοί είναι όλοι αυτοί?
Τι ποιοί ?
Αυτοί!
Δεν τους βλέπεις?
Δεν τους βλέπεις?
Κρύψε με......
Φύγε
Άσε με μόνη μου......
Φύγεεεεεεεεεε....................

Plastik Dream

music by Solar Quest "Flying Spirals"

Πόλεις...που σβήνουν
εξαφανίζονται
καταβροχθίζονατι
απο την άσπλαχνη μανία
Ρίξτε μου στα μάτια
αυτό το οξύ που ποτίζει την πόλη...

nAked

music by : Tom Carey Jr."Noe Jick Day"

Γυμνή

Ο χρόνος που έσβησε
Ο χρόνος που εξατμίστηκε
Πρησμένη..........είμαι πρησμένη .....
Οι φλέβες μου έτοιμες να εκτιναχτούν
Θα γεμίσουν το πάτωμα αίμα
Θα γεμίσουν το πάτωμα μολυσμένο αίμα
Θα γεμίσουν το πάτωμα
Ψεύτικες Πλαστές επιθυμίες
Μαζεύω το αίμα
Τρίβω το πάτωμα σαν τρελή
Σαν να μην έγινε τίποτα
Βγάζω όλα όλα μου τα ρούχα
Μένω γυμνή .......
Ένα φουστάνι μόνο
Η σκιά μου.....
Ανοίγω την πόρτα
Και πηγαίνω να πληρώσω στην τράπεζα τους λογαριασμούς μου
μόνο που είμαι γυμνή
Περιμένω στην ούρα με τους χρεωμένους γυμνή
Αγοράζω το εισητήριο γυμνή
Σταματάω το λεωφορείο γυμνή
Πηγαίνω στο παράρτημα για τους πολίτες
Και με στέλνουνε γυμνή
Στο ταμείο ανεργίας.....
Ευχαριστώ δεν με φτάνουν....τα χρηματά σας δεν μου φτάνουν....
Ευχαριστώ δεν μου αρέσει τίποτα ....εδώ μέσα...
Σαν σακούλες σκουπιδιών είναι τα προγράμματά σας
Σαν χωματερές είναι τα γραφεία της δουλείας σας...
Ευχαριστώ αλλά φεύγω από αυτό το νεκροταφείο ονείρων....
Τρέχω γυμνή στις σκάλες
Ανοίγω την πόρτα του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού
Φτάνω στο σπίτι
Οι πατούσες μου είναι σχισμένες ματωμένες
Γκρεμίζω το σπίτι μου γυμνή
Και τώρα αυτό που μου έχει απόμείνει
Είναι η σάρκα , η σκέψη , η αίσθηση....
Ότι δεν είμαι εδώ........

Λέξεις

The awaken lonileness

Μια παλιά συνουσία

Ο φόβος για την ελευθερία που σε φυλακίζει
Ο φόβος για την ελευθερία που σε τρομάζει
Ο φόβος για την αλήθεια
Μια αλήθεια που τρέμει
Ένα δευτερόλεπτο γυμνός μέσα στην πόλη
Για να μην θλίψεις τους θρύλους σου
Αγριεύει η ανάσα σου
Έπειτα υψώνεται μια μεμβράνη ηδονής
Τα χείλη της κόκκινα
Οι παλάμες της ζεστές
Αναστενάζεις
Περιμένεις τον υγρό λευκό κρύσταλλο
Να πήξει και
Να χυθεί ανάμεσα από τα πόδια σου
Τελειώνει εδώ….
Ξύπνησαν
Οι κλέφτες
Οι επιδεικτικοί απαγωγείς του ομφάλιου λώρου
Παλμοί συντονίζονται
Και η υγρή μπάλα σπάει
Έχει γεύση από γλυκό
Γλυκό σιρόπι από μύδια……
Τα πόδια σου ανοίγουν μόνα τους
Θέλοντας να δοξάσεις μικρές στιγμές
Το μουνί σου εξαυλώνεται
Νομίζεις πως χύνεις
Μα πενθείς…..
Ναι , είσαι δούλα
Των κρεμασμένων υποσχέσεων……….
Μια γυναίκα μόνη ψάχνει για κάβλα
Ηδονίζεται και ανασαίνει γρήγορα
Βάζει τα δάχτυλα μέσα στο μουνί της
Μου λέει πως θέλει να χύσουμε μαζί
Δεν με γνωρίζει καθόλου
Σαν ερπετό κυλιέται στο πάτωμα
Θέλει να χύσει πάλι σαν τρελή
Σαν δαιμονισμένη μου λέει
Πως κάβλωσε τον εραστή μου
Ο έρωτας που πνίγηκε από ορμές….
Από φαντασιώσεις που δεν χάθηκαν δεν εξατμίστηκαν
Πήραν μορφή
έγιναν φαντάσματα
τέρατα ηδονής
που τους τρέχουν τα σάλια….
Τώρα τι?

The speechless cry

Planet Tears and Rage

Γυναίκες που κλαίνε
Παιδιά που δεν έπαιξαν ποτέ τους
Άνθρωποι που είναι νεκροί νεκροί νεκροί
Άνθρωποι που πέθαναν πέθαναν πέθαναν
Δάκρυα από αίμα
Τεμαχισμένα κορμιά
Άνθρωποι που δεν αναπνέουν πια
Άνθρωποι που τους σκότωσαν προχθές…..
Βομβαρδισμένα σπίτια
Μολυσμένα ποτάμια γεμάτα από ξεριζωμένα δέντρα
Κραυγές πόνου
Άνθρωποι που μείνανε μόνοι χωρίς αδέρφια χωρίς φίλους
Άνθρωποι που ξύπνησαν από πυροβολισμούς
Αποκεφαλισμοί βρεφών
Βιασμοί εγκύων
Λυσσασμένοι στρατιώτες για εχθρούς
Άνθρωποι που δεν κοιμήθηκαν ποτέ τους
Άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στο ψέμα του πολέμου
Μάτια που δεν στέγνωσαν ποτέ συνέχεια βουρκωμένα
Φωνές απελπισμένες βοήθεια βοήθεια βοήθεια………………….
Ξυπνήστε σήμερα πεθαίνω εγώ
Εγώ που τώρα είμαι δίπλα σας
Εγώ που τώρα είμαι στο Ιράκ στην Παλαιστίνη στο Ιράν στο Αφγανιστάν
Οι ζωντανές ανάσες που έγιναν θυσία για το χρήμα
Άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ερωτευτούν
Πέθαναν από την πείνα από μια σφαίρα από την αδιαφορία
Και εσύ?
Εσύ πεθαίνεις από την απληστία από την ανία από την απάθεια
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα?
Μπορείς να ακούσεις να δεις να μιλήσεις να φωνάξεις να ουρλιάξεις να τρέξεις να σπάσεις
Το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις
Είναι να μείνεις απόμακρος εγκλωβισμένος
Ακούς ή σου φαίνομαι ονειροπόλα?
Έχεις σταματήσεις να ονειρεύεσαι………………
Το μόνο που σου έχει απομείνει είναι η συγκίνηση …………
Λυπάμαι
Μα ξέρεις κάτι...
Δεν είμαι μόνη………………………

Void Network/ Electro Free Festival 2006

Void Network (Theory, Outopia, Empathy, Ephemeral Arts ) est.1990
Athens, London, New York
http://voidnetwork.blogspot.com

Μια αιώνια στιγμή

Μια αιώνια στιγμή ας έβρισκα
και ας μέναν τότε τα πάντα στάσιμα
Ας πέθαινα τότε εκείνη τη στιγμή
σε κείνα τα δευτερόλεπτα
που θα κρατούσαν για πάντα
Όμως , οι άνθρωποι δεν είναι αγάλματα,
δεν είναι μνημεία ,
δεν είναι πίνακες ζωγραφικής.
Είναι γλυπτά
που αλλοιώνονται ,
που λιώνουν με το χρόνο.

Μια Πνοή

Γυναίκες - Άντρες
Κοπέλες – Αγόρια
¨Άνθρωποι αθώοι , ευάλωτοι
¨Άνθρωποι εύκαμπτοι και εξαρτημένοι
Στιγμές αγνές
Στιγμές παρθένες
Στιγμές παραδομένες σε άγριους ανθρώπους
Νύχτες που ξεχύθηκαν
στους δρόμους
οι υπνοβάτες
Τα όνειρα τους
μορφή πήραν
Σφάξαν τη συνείδηση τους ,
την εγκόσμια συνείδηση τους
Ονειρεμένοι περπατητές
Ονειρεμένοι ξενιτευτές
Δεν μείναν λίγες νύχτες
Μείναμε εμείς
Μείναμε εμείς και οι μέρες
Μείναμε εμείς εδώ και τώρα
Μείναμε εμείς εδώ
Να εκτιναχτούμε στο άπειρο
Αυτές είναι οι εξημερωμένες νύχτες
Μουσική – παλμοί – συγκινήσεις
Όχι φόβος –όχι δάκρυα απόγνωσης
Μα εκστατική χαρά
Πηγαία χαρά
Γεμάτη φως
Φως απ’το σκοτάδι
που δε σε τυφλώνει
Φως που βλέπει – προβλέπει
Σχίζει – διασχίζει
Εκτείνει και επεκτείνεται
Μια καρδιά που γεμίζει , καρδιά μου
Ένας άνθρωπος που ουρλιάζει .
που δεν είναι τρελός
που δεν είναι λογικός
Είναι μονάχα μια πνοή
Ναι! Είναι μονάχα μια πνοή!

Ξεχασμένη σε μια γκρίζα λεωφόρο

Όλα γυρίζουν χωρίς φως

μόνο θόρυβος

Όλοι φωνάζουν δίχως φωνές

μόνο ανάσες

Ανάσες που με πνίγουν

σαν αίμα

Γονατισμένη

τρέμω

δεν περιμένω κάποιο χάδι

Ο μόνος ήχος η έκρηξη

Κομμάτια από σκέψεις , από σάρκα ,

από ύφασμα...

Όνειρα που τρεμοπαίζουν και σπάνε....

ΚΥΜΑ

Κύμα...

Κανείς άδειος
Όλοι γεμάτοι από είδωλα άλλα
Έφτασα σε μια βιτρίνα ενός φτηνιάρικου μαγαζιού
Δε βλέπω τίποτα
Μονάχα άλλους να με κοιτάνε
Ουρλιάζω , ουρλιάζω , ουρλιάζω…………..
Δε θέλω να σταματήσω αυτή την οικτρή κραυγή
Αν σταματήσω θα σπάσω όλες τις βιτρίνες,
κάθε τι που μπορείς να δεις τον εαυτό σου μέσα ,
παράθυρα , σκονισμένους καθρέπτες , γυαλιά , ασημένια κουτάλια , βάλτους……
Έρχονται να με σταματήσουν να ουρλιάζω
και τους βάζω να κοιτάξουν , να δουν τον εαυτούς τους
Είναι αυτοί που αρχίζουν να σπάνε όλη την πόλη
Η ομορφιά, η ταυτότητα , το εγώ
Μια αυταπάτη
Ένα ψέμα
Κρατηθείτε γερά
Έρχεται ένα κύμα που τρέχει με 3.000χλμ το λεπτό
Και θα μας πάρει όλους μαζί
Την ίδια στιγμή
Χωρίς διάκριση
Νομίζω πως έχω τρελαθεί
Δεν έχει τίποτα αξία ……κανείς , κανένας , τίποτα
Ισορροπώ, ακροβατώ…..στα όρια της λογικής μου
Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ
Είναι το άπειρο του σύμπαντος
Είναι το άπειρο του σύμπαντος
όλα τρεμοπαίζουν
όλα είναι ρευστά
έχω αρχίσει να μην με νοιώθω
Μια στιγμή – μια στιγμή
μη –ύπαρξης είναι που με τρομάζει
Είναι όλα παροδικά
Ακόμα και η τρέλα
Ακόμα και η τρέλα
Είναι παροδική
Κρατηθείτε γερά
Έρχεται ένα κύμα

που θα μας πάρει όλους μαζί

και θα μας φέρει όλους πάλι πίσω
Ποιος είσαι τώρα
Ο ίδιος που ήσουν πριν ?
Κρατηθείτε γερά
Τώρα δεν έρχεται ένα κύμα
Έρχεστε εσείς μέσα στο κύμα……………..

Γλυκές αναμνήσεις
Εικόνες που σε ερεθίζουν
Γυναίκες όμορφες
που είναι έτοιμες να σου δωρίσουν
τα πλουμιστά στήθη τους
να ανοίξουν τα πόδια τους
τη λευκή τους σάρκα να χαιδέψεις ,
να τις σφίξεις….
Πρόστυχες γυναίκες
που δεν αντέχουν την απαλότητα,
τα χάδια
Θέλουν να τις ξευτελίζεις
Να τους χαρίσεις μια βρώμικη ηδονή
Και έπειτα να κλειστούν στην αγκαλιά σου
Σαν μια κοπέλα που
ήτανε σεξουαλική σκλάβα μια άσχημης γυναίκας
Τις άρεσε να την κάνει ευτυχισμένη με τον οργασμό της,
να αισθάνεται όμορφη
ακόμα και αν κανείς ποτέ δεν της το είχε πει
Μου μιλούσε για την ερωμένη της
σα να ήτανε η θεά Αφροδίτη
Μα αυτή ήτανε μια σαύρα που γεννούσε εκατοντάδες ερπετά
Στο τέλος μου είπε πως ήτανε τυφλή
πως ήτανε σίγουρη πως ήμουνα και εγώ πολύ όμορφη
Γνώρισα μια κοπέλα
που δεν φοβόταν το σκοτάδι

Προς τα πού να κοιτάξω

Δεν υπάρχω φωνάζω
Και μου λες μιαν αλήθεια παροδική:
«είσαι ένα γύναιο τέρας
δίχως αρχές και ηθική»

Τι να πιστέψω
σαν δεν ξέρω εσύ
πιο μυστικό κοράνι έχεις ασπαστεί τελικά
Πάλι μου λες :
«δεν υπάρχουν γραφές που
να τις ασπάζεσαι μέχρι το τέλος»
Ιεροί απόστολοι
σε αρχαίο ναό
ένα ψεύτικο θεό θα απελάσουν ,
τη λατρεία τους στο τέλος θα σφάξουν

Δεν υπάρχεις σου λέω
Και μου λες δυνατά :
«ναι , ίσως αυτό αλήθεια να είναι»

Λευκό Χάσμα

Άνθρωποι δίχως συναίσθημα ,
νομίζουν πως αγαπούν
μα θαυμάζουν τον εαυτό τους
μέσα από άλλων ανθρώπων τα μάτια.
Δεν αγαπάνε
μα ασύδοτα διψάνε
να αγαπηθούν

Δεν είναι κανείς εδώ
να με φιλοξενήσει μοναχά για μια νύχτα
Τη λίπιντο του κάθε έκφυλου να προσπεράσω

«Έκφυλη πουτάνα» , λέω στον εαυτό μου
«Λευκό Χάσμα,
…κάτι ανάμεσα σε ζώο και άνθρωπο»

Κορμιά μαζεμένα ,
τρέμουν
πραγματοποιώντας τις τυφλή φαντασία τους.
Ένα φτηνιάρικο όργιο ,
κλέβοντας παραστάσεις αρχαίων ελλήνων ,
μονάχα ερεθισμένα αιδοία και πέη
Σκληρά πέη νομίζουν
πως ένα καλό γαμήσι θα τους φτάσει σε οργασμό
τους λείπει ο αισθησιασμός και η ποιητικότητα του έρωτα
Σουρεάλ πόρνο εικόνες
δίχως ρομαντισμό
Χυδαία λόγια ,
ψεύτικοι οργασμοί
Χάθηκε η μοναδικότητα της απόλαυσης
Όλοι μαζί
Γυμνοί άντρες γυναίκες ,
Κανείς τους ξεχωριστά
Κανείς με κανέναν

Η υπέροχη στύση τους με θλίβει

Σα να χάνεται για λίγα δευτερόλεπτα το κοινό

Δεν ξέρω για ποιον χειροκροτάνε
και πως είναι δυνατόν
εγώ να έχω αυτόν το ρόλο;

Χάδια δίχως καμιά προστασία

Είναι τα ήρεμα θηρία που τρώνε τη πόλη μας.

Αδάμαστες γυναίκες

Κάποιες άσχημες γυναίκες κλαίνε ,
που δεν τις αγάπησε ποτέ κανείς
Γριές μάγισσες
που ξέχασαν τα ξόρκια τους ,
τη γιατρειά από το μίσος ,
τον αυτάρκη πόνο τους.

Σαν μια γυναίκα που πονάει ,
Γέννησε μα έφαγε το μωρό της
Πείναγε
δεν είχε τη δύναμη να σηκωθεί
να θρέψει τον εαυτό της
Το μητρικό γάλα ξυνίζει ,
πικρίζει , το πίνει…πνίγει τον εαυτό της

Και άλλες γυναίκες
που την πιστή αθωότητα θέλαν να δελεάσουν
να υποδεχτούν το δίλημμα
να ανασηκώσουν
το κρυφό σου άγιο όφι

Και είναι και αυτές
που με μέτρο πηδήχταν
που με μέτρο υποκύπτουν σε γνωριμίες ξένες
που δε γελάνε ασταμάτητα
που δεν παραδέχονται πως κλαίνε
και όμως λύσσαξαν σαν μείνανε μόνες
Και έτσι φορέσανε τα πρόστυχα ρούχα τους και βγήκαν έξω
δίχως μέτρο να πηδηχτούν
δίχως μέτρο να υποκύψουν σε γνωριμίες ξένες
να γελάνε ασταμάτητα
να ουρλιάζουν που μόνες τους μείνανε
να ουρλιάζουν για τη ζωή που δεν ζήσανε
και να γυρνάνε στο σπίτι τους μόνες
Είναι κάποιες γυναίκες που κλαίνε

Nύχτωσαν - Ξημέρωσαν

Σαν ψέμα φαντάζουν όλα
η αγάπη , ο έρωτας , η αισιοδοξία.
Ξεχασμένη από την αλμύρα της θάλασσας
έχω γεράσει.
Ο πανουράνιος εαυτός μου
μετριάζεται
σε ένα φτωχό διάλογο μαζί μου

Πρώτα απ ‘όλα πρέπει να
ξεπεράσεις τους φόβους σου ,
φόβοι που ξεκινάνε και καταλήγουν
σε ένα φόβο :
Εμάς τους ίδιους
που γεννάμε τους φόβους.

Υγρά θέλω που δεν χύθηκαν ,
τη νύχτα παρέσυρα να αγρυπνήσει.
Αυτή η προτροπή
για πιπίλισμα ή χάδι.
Κανείς πουθενά,
όλοι ξεμένουν αλλού.

Ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα.
Ημέρες νύχτωσαν – ξημέρωσαν πάλι
Ημέρες νύχτωσαν – ξημέρωσαν πάλι
Νύχτωσαν – ξημέρωσαν
Νύχτωσαν –ξημέρωσαν

Σαν ψέμα φαντάζουν όλα

Σκέτη - Ωμή

Έτοιμη να ξεσκίσω
τη σάρκα μου
Έτοιμη να αδειάσω
δίχως τελειωμό
δίχως σταματημό
Σαν το αίμα που τρέχει
να χύσω κάθε υγρό
όλο το ύδωρ
του κορμιού μου
που έχει ποτίσει ψέμα
να το ρουφήξει
η μάνα μου , η αδερφή μου ,
στεγνή να με αφήσουν
από παράπονα και αναμνήσεις.

Κάποιοι άνθρωποι

Φοβισμένοι τρέχουν να κρυφτούν,
βρίζουν και παραληρούν
Τρώνε απ’ το πετσί τους
από την ντροπή τους
που διάλεξαν μισή ζωή να κάνουν.
Άντρες αλειμμένοι από σπέρμα ξένο
Ξεχάσαν ποιος είναι ο έρωτας ,
σε παγωμένες κοιλιές ξαποσταίνουν
και μένουν εκεί για πάντα
Κλειδωμένοι στη λανθασμένη επιλογή τους
στο απάνθρωπο φτωχό εγώ τους
Σιχαμένα πλάσματα
αυτοί οι καταραμένοι βάρβαροι

Η Μούσα του Καλοκαιριού

Η δήθεν ερωμένη σου ήρθε ,
δε σου ζητάει τίποτα.
Ένα γρήγορο οργασμό
Τα στήθη πλούσια από γυναικεία φρεσκάδα ,
Ώριμα φρούτα της θεάς Αφροδίτης.
«Οι ρόγες σας ωραιοτάτη»
Σταφύλια υγρά
Καρποί γλυκού
Οίκος των κορασίδων
Ήρθε η πλέουσα
του ανέμου ερωμένη
Στολισμένη με την αμηχανία της
Μέσα σε μια βάρκα συνέχεια πλέει
Σε καραβάνια
σε ερήμους
Σε οάσεις ξαποσταίνει

Σεληνιακό Φώς

Σεληνιακό φως
Πάνω από σκεπές,ταράτσες
Μεμβράνες της πόλης
Καλύπτουμε τον ουρανό , τα αστέρια

Βανδαλίζοντας την ελευθερία
ταξιδεύουμε μέσα σε χρόνους και τόπους
Συμπαντικά συμπλέγματα……………………..
Χαίρομαι τόσο πολύ που το φεγγάρι
θα δύσει απόψε στο παραθύρι μου

Ένα ποίημα που θα συντονίσει όλες τις αισθήσεις μου
Ένα παιδικό παραμύθι που θα με κοιμίσει
Ο ήχος των χειλιών σου - Αιώνιοι χωρισμοί

Ονείρου πρόσκληση
Τα μάτια κλείνουν
Οι παλμοί χαμηλώνουν
Ανάσα οργή
Το πορφυρό φως απαλείφει

Το φεγγάρι μόνο του…
Εσένα έρχομαι να δω…

Παιδιά…
οι δυο μας
Παιδιά της φύσης μας,
της ύπαρξης μας…
Πόσες είναι οι μήτρες όπου για πρώτη φορά ανατέλλουμε?
Πόσες είναι οι ρόγες που θήλασα?
Τα μάτια μου να κλείσω να ξεχαστώ……………..