21.4.19

Ανθολογία Μοντέρνας Ποίησης 1750-2018 | Ανθολογία με 60 έλληνες ποιητές στον Καναδά











































Ποιήματα της Σίσσυς Δουτσίου βρίσκονται στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Ποίησης: 1550-2017» Ekstasis EditionsCanada 2018.

Από το Βανκούβερ του Καναδά ο ελληνοκαναδός μεταφραστής και πεζογράφος Μανώλης Αλυγιζάκης μάς ενημερώνει για την άρτι εκδοθείσα ανθολογία ελληνικής ποίησης (1750-2018), την οποία έχει επιμεληθεί τα τελευταία τρία χρόνια. Ο ογκώδης τόμος των 817 σελίδων κυκλοφορεί από τον ανεξάρτητο εκδοτικό οίκο Libros Libertad (τον οποίο διευθύνει από το 2006 ο Μ. Αλυγιζάκης), σε συνεργασία με το Ekstasis Editions. Σε αυτόν συμπεριλαμβάνονται 60 ποιητές, από τον Διονύσιο Σολομό, τον Κωστή Παλαμά και τον Κωνσταντίνο Καβάφη ώς τους Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσο, Μανόλη Αναγνωστάκη, Τάσο Λειβαδίτη, Κική Δημουλά, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ (με βιογραφικό σημείωμα για τους ποιητές και 10 έως 12 ποιήματα από τον καθένα).

Ένδοξες Μέρες | Εκδόσεις Κενότητα | Σίσσυ Δουτσίου
























Την Σίσσυ Δουτσίου παρουσίασε το 2008 ο Νάνος Βαλαωρίτης στο ελληνικό κοινό μέσα από την πρώτη της ποιητική συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς». Το ποίημα- εισαγωγή που αφιέρωνε ο σπουδαίος ποιητής και φιλόλογος στην νέα ποιήτρια τελείωνε με την φράση: «Καλώς τη Θεομηνία» εκφράζοντας απόλυτα την αίσθηση του κοινού για την ποίηση και τις θυελλώδεις εμφανίσεις της Σίσσυς Δουτσίου σε ποιητικές αναγνώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και στις πολύ επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνίστησε τα τελευταία δέκα χρόνια.
Στο τέταρτο βιβλίο της «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» η Σίσσυ Δουτσίου κάνει μια καταβύθιση στις άπειρες εκφάνσεις των παιδικών αναμνήσεων, ένα ταξίδι σε εικόνες και πράξεις του παρελθόντος, περιπλανιέται σε ερωτικές ιστορίες, πληγές και απολαύσεις, αδιέξοδα και ανεκπλήρωτες ελπίδες, στην επαρχία και τις μεγάλες πόλεις, φέρνει σε σύγκρουση την έρημο του πραγματικού με την δύναμη της επιθυμίας. Δοκιμάζει να υπερασπιστεί με όλους τους τρόπους την αθωότητα, την συναισθηματική οργή και την ανάγκη για ηδονή και απόλαυση, αισθήσεις συνδεδεμένες με τις εφηβικές περιπέτειες, ιστορίες κρυμμένες στην μνήμη, συμπεράσματα της ενατένισης των ημερών που χάθηκαν.
Μέσα από μα ποιητική γλώσσα ώριμη αλλά αυθεντική, εκδηλώνει μια έμπνευση ορμητική αλλά και σφυρηλατημένη με πολύ προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Η Σίσσυ Δουτσίου με την νέα της συλλογή «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» φέρνει στην επιφάνεια εικόνες και σκέψεις πρωτότυπες αλλά κοινές, ασυνήθιστες αλλά καθημερινές, αποκαλύπτει αυτό που η σοβαροφάνεια και οι κοινωνικοί εκβιασμοί επιβάλλουν να μείνει κρυφό, κοιτάζει με την διεισδυτική μάτια της ποιήτριας μέσα στον καθένα και την καθεμιά μας, εξομολογείται κομμάτια μιας ιστορίας που δύσκολα άλλος θα τολμούσε να διηγηθεί.
«ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ»
Συγγραφέας: Σίσσυ Δουτσίου

ISBN 978-960-98335-8-5
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 80
Διαστάσεις 20×14
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ
Για παραγγελίες επικοινωνήστε στο email: voidinternational@gmail.com
_____________________________




26.5.18

Κριτική Βιβλίου από τον Γιάννη Τσιτσίμη για το νέο βίβλίο της Σ. Δουτσίου Η Ηδονοβλεψίας

Η ΗΔΟΝΟΒΛΕΨΙΑΣ: Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΜΙΑΣ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ






















Προσεγγίζοντας από μία άλλη οπτική το βιβλίο της Σίσσυς Δουτσίου, μια συλλογή διηγημάτων ακραίων σεξουαλικών καταστάσεων με τον ελπιδοφόρο τίτλο «η ηδονοβλεψίας» είναι πρώτα από όλα ξεκάθαρο κα απαραίτητο να μην πέσουμε στα συνήθη ατοπήματα για τέτοιου είδους κείμενα.
Είναι λογοτεχνία ή πορνογραφία; Είναι η πορνογραφία στις παρυφές της λογοτεχνίας; Τι ορίζει ένα κείμενο ως πορνογράφημα και άλλα τέτοια ανούσια ερωτήματα φιλολογικής τέρψης που προορίζονται για απογευματινές παρουσιάσεις του τύπου βιβλίο, τσάι και συμπάθεια…
Πρέπει λοιπόν να σταθούμε σε μια άλλη οπτική: πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση της ηδονοβλεψία. Βρισκόμαστε με ένα βιβλίο που έρχεται όχι να προκαλέσει, κάτι τέτοιο είναι πια αρκετά ξεπερασμένο αλλά να μιλήσει απροκάλυπτα για πάθη, βίτσια, ηδονές, πόνους και ενοχές, ένα βιβλίο που βάζει τον αναγνώστη σε θέση ματάκια, εμείς είμαστε που βλέπουμε κρυμμένοι πίσω από κουρτίνες στο απέναντι δωμάτιο να εξελίσσεται μια ταπείνωση, ένας βιασμός, μια σαδομαζοχιστική συνεύρεση. Ο αναγνώστης γίνεται συνένοχος καιμαζί με τη συγγραφέα οδηγείται απελευθερωμένος στις σελίδες που στάζουν από παντού μια σεξουαλική μυρωδιά, μια αποφορά ερωτικής προσβολής, ταπείνωσης και απόλυτου ερεθισμού.
Η Σίσσυ Δουτσίου δε μασάει τα λόγια της, τα φτύνει. Μέσα στα επτά διηγήματα του βιβλίου αυτού από τις εκδόσεις «κενότητα» συναντάμε μια κατάσταση που θέτει τη βωμολοχία ως αξίωμα και την ηθική ως δύσκαμπτο εμπόδιο στο δρόμο για την ηδονή και την απόλαυση του σώματος, μονάχα του κορμιού, όχι του πνεύματος. Και δε χρειάζεται, δεν απαιτείται πλέον, να θέτουμε ερωτήματα. Μονάχα απαντήσεις, χωρίς την ερώτηση.
Στο διήγημα ‘’Ερίκ Σατί’’ γράφει: «Οι άνθρωποι δεν αφιερώνουνε πολύ χρόνο στον έρωτα. Η διάρκεια του σεξ είναι από είκοσι λεπτά μέχρι 2 ώρες το πολύ όταν είναι ερωτευμένοι. Δεν μπορούν να δωρίσουνε τη σκέψη τους μόνο στο σεξ τουλάχιστον για μια μέρα ολόκληρη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν οι  άνθρωποι να τιμούν τη ζωή. Με το σεξ, όχι μόνο με την αγάπη. Με το ατελείωτο σεξ. Αλλά ο μεγάλος εγωισμός του καθενός μας ζαλίζει τη σεξουαλική επιθυμία και αυτή τελικά μαραίνεται σε μια φορά την εβδομάδα γρήγορο σεξ ή το πολύ 3 φορές το μήνα, όταν ηγυναίκα περιμένει περίοδο, τις ημέρεςπου έχει τρελές καύλες χωρίς να ξέρει πως έχει απλά ωορρηξία».
Η θέση της επίσημης λογοτεχνίας είναι πως τα γραφήματα που εισάγουν ακριβείς λεπτομέρειες σεξουαλικών καταστάσεων είναι ένα υποείδος τέχνης, ωστόσο αυτή η τοποθέτηση είναι πολύ συντηρητική όπως άλλωστε και οι περισσότεροι κριτικοί τέχνης.
Η πορνογραφία έχει πολλές αναφορές ακόμη και σε βιβλία του αρχαίου κόσμου ωστόσο οι συγγραφείς που την ανεβάζουν και την τοποθετούν στα χέρια πολλών αναγνωστών είναι φυσικά ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ με την περίφημη «φιλοσοφία του μποντουάρ» και τη «Ζιστίν», ο Λεοπόλδος Φον Ζάχερ Μαζόχ στην «Αφροδίτη με τις γούνες» ο Λόρενς . ο Χένρι Μίλλερ, η Αναϊς Νιν. Αυτός όμως που πραγματικά στοχάζεται απέναντι στο γυμνό με τη γραφή του χωρίς στιγμή να γίνεται χυδαίος είναι ο μεγάλος αμερικανός Τσαρλς Μπουκόφσκι. Μετά από αυτόν τα πράγματα δεν είναι ποτέ πια τα ίδια.
Ο Philip Roth, εισάγει ένα κριτήριο μεταξύ του ερωτικού και του πορνό· ισχυρίζεται ότι το πρώτο έχει να κάνει με την αμοιβαιότητα ενώ το δεύτερο με την επικυριαρχία (κυρίως του άρρενος). Ο νομπελίστας συγγραφέας Μάριο Βάργκας Λιόσα έχει πει ότι «το όριο ανάμεσα στον ερωτισμό και την πορνογραφία μπορεί να προσδιοριστεί μόνο με όρους αισθητικής. Κάθε λογοτεχνικό έργο, που αναφέρεται στη σεξουαλική απόλαυση και το οποίο προσεγγίζει έναν προκαθορισμένο βαθμό αισθητικής, μπορεί να χαρακτηριστεί ερωτική λογοτεχνία. Αν δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το όριο αυτό, τότε πρόκειται για πορνογράφημα. Αν το υλικό είναι σημαντικότερο από την έκφραση, τότε το κείμενο μπορεί να είναι κάποιο πόνημα ιατρικό ή κοινωνιολογικό, αλλά δεν θα έχει λογοτεχνική αξία. O ερωτισμός είναι ο εμπλουτισμός της ερωτικής πράξης και όσων τον περιβάλλουν μέσα από την κουλτούρα και την αισθητική μορφή. Το ερωτικό προικίζει τη σεξουαλική πράξη με στολίδια, με μια θεατρικότητα, τα οποίαχωρίς να διαλύουν την απόλαυση- του δίνουν μια αισθητική διάσταση». 
Πιο καθαρά: η θέα ενός φαλλού σε στύση ή ενός αιδοίου έτοιμου να κατακτηθεί, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ένα κρυμμένο μυστικό, καταχωνιασμένο κάπου στο άβατο μιας αστικής κρεβατοκάμαρας. Το σεξ είναι τέχνη, είναι γραφή, είναι είδος και αντικείμενο προς λατρεία, πώληση και εξαγορά, το σεξ ως λόγος δια χειρός Δουτσίου είναι σκληρό, διονυσιακό, φέρνει πόνο, γυρεύει τον τόκο της ηδονής, διαπραγματεύεται τον ηθικό εξευτελισμό, παίρνει μάτι και φτιάχνεται, σπρώχνει δυνατά, τελειώνει με πάθος, πεθαίνει κι ανασταίνεται με πάθος, λέει ψέματα, γιατί στο σεξ χωράνε τα πιο μεγάλα ψέματα που μπορεί να στοιβάξει μέσα του το ανθρώπινο μυαλό, απατά γιατί η απάτη είναι μέρος της καθημερινότητας, παραδίδεται πορνικά στα χέρια και στα κορμιά των άλλων κι αυτή τη φορά εμείς δεν είμαστε οι  άλλοι, είμαστε αυτοί που ανήκουν στους άλλους, καταστρεφόμαστε με τη θέλησή μας σε κάτι ανίερο που απλώνεται πέρα από τις νωθρές κοιλάδες του έρωτα, σε κάτι ανήθικο που έρχεται να μας αγκαλιάσει μόνο και μόνο για να μας κακοποιήσει σεξουαλικά. Σε μια αναζήτηση και υπέρβαση ηδονής όπου το υποκείμενο στέκεται εκεί και μας περιμένει με την ισχυρή του θέληση για να το γυμνώσουμε και να το κάνουμε δικό μας με όποιο τρόπο ενδόμυχα επιθυμούμε αλλά δεν τολμάμε στο όνομα μιας καθώς πρέπει αστικής ντροπής και συνήθειας να αποκαλύψουμε.
Γιατί «η ηδονοβλεψίας» τελικά έχει νακάνει με αυτό ακριβώς το θέμα της επιλογής. Όχι της σεξουαλικής επιλογής αλλά του εάν θα ζήσουμε, στο όνομα μιας ψεύτικης αξιοπρέπειας, ενός χυδαίου μικροαστισμού που στοιβάζει σε κουτάκια τα ανθρώπινα θέλω και πάθη ή θα επιλέξουμε αυτό που τόσο απλόχερα η συγγραφέας μας αποκαλύπτει και δεν είναι παρά μια έως θανάτου φιλήδονη προοπτική ζωής όπου το κορμί ξεδίνει, χύνει και καταστρέφεται διαρκώς χωρίς αιδώ και χωρίς Αργείους.
Και εδώ μπαίνει το αιρετικό στοιχείο τούτου του βιβλίου: ο θάνατος. Τίποτε δεν μπορεί να διανοηθεί και να αναλυθεί χωρίς την οπτική του θανάτου. Το ίδιο το σεξ είναι ένα χάρισμα θανάτου, μια μικρή πρώτη γεύση από σπασμούς, οδύνες και σκοτάδι, η σεξουαλική πράξη πέρα από μυρωδιές και υγρά, αφηγείται σε πρώτο ενικό πρόσωπο το αγκάλιασμα του θανάτου, αυτού του άρχοντα που αγορεύει ακούραστα πάνω από ψυχές που κτυπιούνται μεταξύ τους άδικα και κακοπροαίρετα, αγνοώντας πως σύντομα θα χαθούν κι επομένως θα φύγουν χωρίς να έχουν δοθεί έστω και μια φορά στα ανομολόγητα πάθη τους.
Ο έρως είναι θάνατος. Το σεξ το επιστέγασμα του τάφου. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να σας πω λοιπόν αν «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα λογοτεχνικά κουραφέξαλα, σας λέω όμως ότι όπως γράφει η Δουτσίου στο διήγημα ‘’θερμή νύχτα’’ «μια γυναίκα ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα, τη σαρκική απόλαυση μόνο και μόνο για να ακούει από δεκάδες άντρες ότι είναι όμορφη, πολύ όμορφη». Όμορφη όπως ο θάνατος κι ο έρωτας, θα μπορούσαμε ίσως να συμπληρώσουμε εμείς.
Επομένως η γραφή της Δουτσίου που πολιτογραφείται ως ποιήτρια πρωτίστως στον χώρο της λογοτεχνίας, έρχεται ολόγυμνη και αντιμέτωπη με την υποκρισία της τυπικής αστικής ηθικής. Απέναντι στο μικροαστισμό και τη σεξουαλική καταπίεση αντιπαρατάσσει την αθυροστομία και την παντός τρόπου σωματική ικανοποίηση. Απέναντι στην αξιοπρέπεια των υποκριτών δείχνει ένα σώμα έτοιμο για όλα. Μέσα σε μια κοινωνία που έχει χαθεί σε ένα καινούργιο σύστημα όπου όλοι και όλες θέλουν να είναι μόνοι και μόνες, σε ένα κόσμο που δείχνει να καταργεί τα συναισθήματα και χρόνο το χρόνο να βρισκόμαστε ολοένα και πιο κοντά στο τέλος των ανθρώπινων σχέσεων και αξιών, μέσα σε μια θολή κουλτούρα όπου κυριαρχεί ως αξίωμα η επικοινωνία ως μη επικοινωνία και η ανθρωπιά ως κανιβαλιστικό μοντέλο, η «ηδονοβλεψίας» ανοίγει ένα μικρό παράθυρο πέρα από βυζιά και κώλους, στην πραγματικότητα θέλει να καθορίσει την αισθητική του υποκειμένου με μια ψυχαναλυτική στροφή: οι εραστές έχουν ηττηθεί γιατί ποτέ δε γνώρισαν αληθινά ο ένας τον άλλο, γιατί ποτέ δεν έκαναν τίποτε άλλο από προβολές πάνω στον καθρέφτη τους, γιατί προτίμησαν να γίνουν αδίστακτοι σε μια ένοχη ζωή.
Έτσι, από τη μία μεριά έχουμε την επιλογή της καταπιεσμένης αλλά κοινωνικά αποδεκτής ζωής και από την άλλη, σε τούτη τη ζυγαριά που μας προσκαλεί η Δουτσίου, έχουμε τη φαντασίωση, το ελεύθερο σεξ, την αχαλίνωτη ερωτική πράξη στα όρια του πόνου που κρύβειμέσα του μερίσματα ηδονής και πάθους. Είμαστε όλοι μόνοι σε μια ζωή που κατακλύζεται από κακοήθειες της μεγαλοαστικής τάξης, χριστιανικές ανοησίες, διατάξεις και κανόνες που οριοθετεί μια αναίσχυντη εξουσία, φαλλούς που δεν λατρεύονται, κορμιά που δεν πυρπολούνται ή όπως η συγγραφέας κάπου σημειώνει, «η μήτρα μου καίγεται».Όμως στην πράξη δεν υπάρχει επιλογή, υπάρχει μόνο η κατεύθυνση που μας δίνεται κι εμείς, άχρωμα κι ανέραστα στρατιωτάκια, τρέχουμε στο άπειρο δίχως κατάληξη. Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε όλοι μόνοι τότε θα πρέπει και να μάθουμε  ν’ αρκούμαστε σε ψίχουλα ζωής κι αισθητικής, αποκλεισμένοι σε σαλόνια για ένα γρήγορο σεξ σαν εκπορνευμένοι σειληνοί, μόνοι και πάλι μόνοι περιμένοντας το δήμιο που λέγεται γήρας, αρρώστια, θάνατος.
Ενάντια σε όλα αυτά, η «ηδονοβλεψίας» βγάζει κραυγές από παντού. Κραυγή ενάντια στο σύστημα, ενάντια στην εξουσία, ενάντια στο μέτριο, ψόφιο κυριακάτικο μεσημεριανό σεξ των ετοιμοθάνατων γάμων και των από ανάγκη συμβιώσεων.
Απομένει τώρα, κλείνοντας την παρουσίαση, να δώσουμε και την άποψη μας πάνω στη σκέψη που τοποθετεί ο δοκιμιογράφος Δημήτρης Τσινικόπουλος στο συντηρητικό του κατά κάποιο τρόπο κείμενο «Λογοτεχνία και πορνογραφία». Μας λέει λοιπόν: 
«Ποια εντύπωση μπορεί ν’ αποκομίσει ο αναγνώστης, και γιατί να επιζητεί να διαβάσει, ένα τέτοιο βιβλίο. Και ακόμα, αν τελικά, προσθέτει κάτι στην πνευματικότητά του, αν τον εξευγενίζει, αφού κατά γενική αναγνώριση σκοπός της τέχνης είναι να προκαλέσει την αισθητική συγκίνηση και όχι τη σεξουαλική έξαψη μέσω της φαντασίας που, στην περίπτωση της ανάγνωσης, λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από την εικόνα»
Πιο απλά: είναι τέχνη αυτά τα διηγήματα; Ή είναι μια αιρετική άποψη, ξεπερασμένη ίσως, αφού μας παραδίδει το σεξ σε κοινή θέα, κάτι που έχει ξαναγίνει πολλές φορές. Ή, εν τέλει, θέλει η συγγραφέας να προκαλέσει τα χρηστά κι επώνυμα ήθη; Αν βέβαια μπορούμε, χωρίς να είμαστε δύσκαμπτοι στο μυαλό, να ορίσουμε τις άκρες και τα όρια της τέχνης, θέμα που αποτέλεσε παγίδα και για το κοινό μα, δυστυχώς, και για πολλούς καλλιτέχνες.
Ας σταματήσουμε εδώ, πριν δώσουμε μορφή και στάση σε κάποιο ατόπημα λόγου. Η «ηδονοβλεψίας» είναι ακριβώς αυτό που η λέξη προδίδει. Γιατί οι λέξεις προδίδουν. Όχι τα αισθήματα. Είναι τολμηρό πόνημα που σπάει τους κανόνες και της πρέπουσας εποχικής ηθικής και της γραφής. Καταφεύγει στην ανωμαλία γιατί δεν αντέχει τους φυσιολογικούς κανόνες γύρω μας. Επαιτεί το ερωτικό βασανιστήριο για να μην ξεπέσει στη ζωή μιας κυράτσας. Προσβάλλει και ταπεινώνει την αθωότητα, γιατί κανείς μας δεν είναι αθώος. Θέλει σε πρώτο επίπεδο να σας φτιάξει, γιατί όχι; Και σε  δεύτερο να σας θέσει το (υπαρξιακό) ερώτημα: υπάρχει κάτι χυδαίο στη σεξουαλικότητα; 
Την απάντηση θα τη δώσετε εσείς οι ίδιοι διαβάζοντας το βιβλίο γιατί το ερώτημα υφίσταται για τον καθένα μας ατομικά. Όσο για το αν είναι τέχνη, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι μια ακραία και εξτρεμιστική γραφή που μας δίνει τη δυνατότητα να μπούμε στη θέση ενός peepingtom, ενός ματάκια κι από εκεί να ξετρυπώσουμε, μέσα από βογγητά, σπέρματα και μαστιγώματα, μια άλλη ζωή, πιο τολμηρή,  ενάντια σε μια καθεστηκυία κι αντιερωτική τάξη πραγμάτων.

γράφει ο Γιάννης Τσιτσίμης

16.1.18

"Η Ηδονοβλεψίας" Σίσσυ Δουτσίου | Ερωτική Λογοτεχνία | κυκλοφορεί τον Ιανουάριο 2018 από τις εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ

Οι Εκδόσεις Κενότητα

παρουσιάζουν τη συλλογή ερωτικών αφηγημάτων"Η Ηδονοβλεψίας" Σίσσυ Δουτσίου






























Η Ηδονοβλεψίας είναι μια συλλογή ερωτικών αφηγημάτων.

Ερεθισμένα κορίτσια ταξιδεύουν στις πόλεις της Ευρώπης απολαμβάνοντας κάθε πιθανή ερωτική φαντασίωση και διαστροφή. Μια γυναίκα ηδονοβλεψίας, διοργανώνει ή παρατηρεί σεξουαλικά όργια αναζητώντας την ευαισθησία και την προσμονή της ηδονής. Η κυριαρχία της ερωτικής σκηνής, οι υλιστικές αυταπάτες του Δυτικού κόσμου, παραζαλισμένοι ερεθισμένοι άντρες, διεφθαρμένα κορίτσια,  σώματα που θυσιάζονται, παραδίδονται με αθωότητα στο θρίαμβο της διονυσιακής φαντασίωσης.

Απώτερος στόχος αυτών των διηγημάτων είναι η καταγραφή τολμηρών φαντασιώσεων και ακαταμάχητων οργίων.

Η Ηδονοβλεψίας τολμά τις πιο παρακινδυνευμένες περιγραφές, εκθέτει ασυνήθιστες καταστάσεις, διατυπώνει λεπτομέρειες από κορμιά και λόγια που δημιουργούν ένα   μονοπάτι για να περιπλανηθούμε στις πιο απόκρυφες πλευρές της σύγχρονης ζωής. Μια ευδαιμονία που πηγάζει από την  ανωμαλία, από την απατηλή λάμψη της νεότητας, από το σπάσιμο των κανόνων.

























Σίσσυ Δουτσίου
«Η Ηδονοβλεψίας»

Έκδοση  2018
© Σίσσυ Δουτσίου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
Σχεδιασμός εξωφύλλου, εικονογράφηση :
Εργαστήριο Οπτικών Τεχνών / Κενό Δίκτυο
Φωτογραφίας Εξωφύλλου: Κώστας Σακελλαρίου 
[Void Optical Art Laboratory]
ISBN 978-960-98335-5-4

Εκδόσεις Κενότητα 
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση
http://www.voidnerwork.gr
επαφή : voidinternational@gmail.com

1.12.17

Ο Παράδεισος είναι το όνομα μου | Σίσσυ Δουτσίου
























Ο ουρανός γέμισε την καρδιά μου:
με ηλεκτρισμό.
Μια λάμψη ανάμεσα στις παρατημένες πλατείες της πόλης και
τα χείλη μου.
Η καρδιά μου λαχταρά
αυτή την περίφημη ευλογημένη ηρεμία.

Έτσι είναι,
τα πλούτη βουλιάζουν στις παλάμες του φεγγαριού όταν
τη νύχτα τα πρόσωπα φοβούνται την πίστη .

Οι τρομαγμένοι δεν αντέχουν άλλες συμφορές.
Η οικογένεια, οι φίλοι, οι θαυμαστές
δεν υποφέρουν τη ζέστη ή το κρύο, κάποιος
βρέθηκε μπροστά στα μάτια του βρέφους.            

Οι περασμένες δόξες ευχαριστήθηκαν
τις οπές στον κατάλευκο λαιμό της.

Τα φύλλα τρέμουν
ο μαύρος θησαυρός υποφέρει μέσα
στην αγκαλιά του μοναχικού άντρα.
Άφησε λοιπόν, την κληρονομιά σου άρχοντα
και δωσ' μου εμένα την προίκα  που μου αξίζει.

Απόψε ήρθες
στην πόλη του φθινοπώρου
ζωντανός.
Αυτό το ευσπλαχνικό ζευγάρι στην άκρη του δρόμου
δεν ήξερε πως να με καθησυχάσει.
Ακούω τα βήματα σου,
στερήθηκα την αρετή της θείας ηλιαχτίδας.
Αδερφέ μου, στην μάχη αυτή είμαι μόνη μου.

Δυο παιδιά χαράζουν το ωραίο σου πρόσωπο
μόνο εσένα αγαπούσα
ο φόβος
μας προστάτευσε να μην χωρίσουμε
στη γη κάτω βάζω τα γόνατα μου
και σε παρακαλάω
μη φύγεις
τουλάχιστον να έχω εσένα.

Κράτησε με ζεστή κάτω από τα χέρια των εραστών
οι άγγελοι γεννιούνται σαν άνθη ανοιγμένα κάτω απ' την άσφαλτο
η αιώνια ευτυχία ρέει
μέσα στα μάτια του Απόλλωνα και της Ευρυδίκης.

Ο παράδεισος είναι το όνομά μου
ο πολιτισμός με έχει αποκεφαλίσει
το κεφάλι μου αφημένο στα χέρια του βασιλιά
νεκρή συνάντησα τα εκλεκτά μαργαριτάρια.


17.11.17

H NYXTA! [Yard Gal] της Rebecca Prichard - ΑΘΗΝΑ 8 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ- Κάθε Σάββατο από 25/11/2017 έως 13/1/2018

































Μετά την μεγάλη επιτυχία της παράστασης ΨΥΧΩΣΗ (4.48 Psychosis) της Sarah Kane το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών συνεχίζει για δεύτερη χρονιά με το βραβευμένο βρετανικό έργο ΝΥΧΤΑ! (Yard Gal) της Rebecca Prichard στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα. Η Rebecca Prichard αποτελώντας μια λαμπρή συνεχίστρια του έργου της Sarah Kane και του θεατρικού ρεύματος In-yer-Face-Theater μας καλεί στο κέντρο μιας μητρόπολης του άμεσου μέλλοντος, μας προκαλεί να περιπλανηθούμε μαζί της σε ένα υπαρξιακό ταξίδι έως την άκρη της Νύχτας!

NYXTA!

YARD GAL της Rebecca Prichard

Σκηνοθεσία: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ
Παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ | ΛΙΛΗ ΤΣΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream,
Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire
Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Μετάφραση: Anna Holloway
Διάρκεια: 90′

 8 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στην ΑΘΗΝΑ
Κάθε Σάββατο από 25/11/2017 έως 13/1/2018
Ώρα έναρξης 23.00

Γενική είσοδος: 12 e
Μειωμένο: 10 e (ισχύει για φοιτητές και ανέργους)
Προπώληση (στο ταμείο του θεάτρου πριν την ημέρα της παράστασης): 8 e
Τιμή προπώλησης από Viva.gr: 8 e

Κρατήσεις θέσεων: 2105238742


Θέατρο ΑΛΦΑ. ΙΔΕΑ
28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51
Πολυτεχνείο
Αθήνα 104 32

 Παραγωγή: 
+the INSTITUTE [for Experimental Arts] // + INΣΤΙΤΟΥΤΟ Πειραματικών Τεχνών http://theinstitute.info
με την υποστήριξη της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ http://voidnetwork.gr





















AΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ:

Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη! Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος & την πηγαία ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, εγκληματίες, φασίστες και παράσιτα, διεφθαρμένες κρατικές αρχές, μοναξιά & απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, μια φυλακισμένη κοπέλα σκέφτεται τις παλιές της φίλες κλεισμένη στην απομόνωση. Σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι σε δερμάτινους καναπέδες, η Μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παράγει ένα φανταχτερό τίποτα. Οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Η Νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά ισορροπώντας διαρκώς στα αδιέξοδα και τις απελπισμένες απόπειρες αμφισβήτησης, τις παράνομες απολαύσεις και την απόγνωση.
Η ΝΥΧΤΑ!, ο τόπος που κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.



περισσότερες φωτογραφίες / κριτικές: http://theinstitute.info/?p=2441










Ηρωίνη - Σίσσυ Δουτσίου



























Ο κόσμος μέσα στο στόμα ενός σκύλου
                                    εθισμένου στην ηρωίνη
νικάει τη γυναίκα που βρίσκεται σε οίστρο.
Τα μάτια της μωβ - από τα πιο φτηνά καλλυντικά
                                    της πόλης.
Τυφλές θεές εξήγησαν το θαύμα της ύπαρξης
στην παγωμένη σάρκα του έρωτα.

απλή παρατήρηση - οι σοκολάτες λιώνουν μέσα στα στόματα
                                     εφήβων

Τα ευγενικά στήθη των αγοριών ψιθυρίζουν
ένα ασυνήθιστο παιχνίδι
ο λαιμός τους μόχθησε όλον τον κόσμο
μαζί τους οι δεκαεξάχρονες που κάποτε 'θελαν να ταξιδέψουν
                                     στην Ινδία.
Σε κάθε γειτονιά ένα κρεοπωλείο ανάμεσα από
                                    τα σπίτια
πιο δίπλα το δικό της σπίτι.
Στην ταράτσα της απλωμένη μια ροζ φλοκάτη.
Όλοι οι βασιλικοί τάφοι δέχονται άγριες επιθέσεις
από τρανσέξουαλ.
Οι πορτοκαλιές δεν φθόνησαν τη δόξα του πλούτου
η άσχημη γειτόνισσα λάτρεψε μόνο μια στιγμή
εκείνη που γδύθηκε όλο της το σώμα μπροστά στον γιό της
                                        και τους φίλους του
δέκα μήνες μετά ένας ήλιος καρφωμένος σε ένα ροζ τοίχο
και ένα μπακάλικο - είδη τροφίμων και φρούτα από τον κήπο
λίγο πιο πέρα μυθικά τέρατα και
ένας μαύρος σκύλος που φοβούνται όλοι
τρέφει την καρδιά του με τα σκουπίδια του δρόμου
και κρατάει μέσα του τη σοφία όλου του κόσμου τούτου.

απλή παρατήρηση - η μητέρα περιμένει την κόρη της δίπλα στο τζάκι

Ο ουρανός στις παλάμες της
έμεινε μόνη της με το τελευταίο φωτεινό άστρο να ακουμπάει τις μελανιές της
ο κόσμος όλος παραδόθηκε στη μοίρα της Γης
ενός άγνωστου πλανήτη
ο αιώνας μας δεν ήτανε καθόλου γενναιόδωρος
μόνο ο μαύρος σκύλος το κατάλαβε
και η ηρωίνη
ο έρωτας έπειτα.

απλή παρατήρηση - οχτώ κηδειόχαρτα στη γωνία του δρόμου
γέροι στέκονται και κοιτάνε
κάποιος φίλος πέθανε

Η ροδιά στριμωγμένη ανάμεσα
στη λήθη και το δειλό πνεύμα του ανθρώπου.
Οδός θλίψη αριθμός μηδέν
το τίποτα
ονομάζεται τέρας - μια σπάνια ώρα
που ξεκουράζεται ο πόνος
ποιός θα μου φέρει λίγο ακόμα ζάχαρη άχνη;

Δεν θέλω να γεννήσω παιδιά
η γέννα και ο θάνατος
δυο φορές θάνατος

η φίλη της δεν ήτανε άξια εμπιστοσύνης
θρηνώ τις πέτρες και τα ερείπια του παλιού κόσμου
η λάμψη του μαντείου έκλαψε δυνατά στον άδειο τόπο
τώρα
το σπίτι μυρίζει άργιλο
σπουδαίοι συγγραφείς και άσημοι ποιητές
το σκληρό πρόσωπο και η φωνή του αλουμινόχαρτου
εκεί που τσουλάει η ηρωίνη
άλλη μια νύχτα
τα βήματα σέρνονται γλυκά
οι εραστές ασήμαντοι έσπασαν την ευτυχία της ακτής
ο θάνατος ζωντανός και ο μαύρος σκύλος λάτρεψε τα μάτια αυτής της λαχτάρας
που σε κάνει να θέλεις να βοηθήσεις  τα παιδιά να πιούνε όλο τους το γάλα.

Ελεύθερη από τα άγρια ήθη της εποχής
παράλογη σε ηλικία είκοσι χρονών
η κόρη δεν μπορεί πια να βοηθήσει
το σθένος της έρημο
έσκισε το στόμα της
έσυρε τη λησμονιά της στο στόμα του μαύρου σκύλου.
Νίκησε τον φόβο.
Μόνη της με τη διπλή δυστυχία της απώλειας της μνήμης,
του έρωτα και της ζωής.

Τα αγαθά που είχε στα χέρια της μάζεψαν
το παγωμένο μάρμαρο
η πόλη έδειξε την ευσπλαχνία της
σε όσους δεν ήρθαν στον εορτασμό
σε εκείνη τη γιορτή που οι γυναίκες γεμάτες φόβο
μαζεύουν τον ωκεανό στα σκέλια τους και τον σκορπάνε
ανά αιώνες μέσα στα δωμάτια των άλλων
που συγχωράνε τους στεναγμούς της πίστης
πως αυτός ο κόσμος είναι δικός μας

μια απλή παρατήρηση - ο κόσμος αυτός βαστάει ένα παράπονο στην καρδιά του

ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ




2.11.17

ΚΑΛΥΨΩ - Σίσσυ Δουτσίου

Νίκος Κούνδουρος | Μικρές Αφροδίτες



















Ο ωκεανός βύθισε τα ελληνικά μάτια της στην ραψωδία ε.
Οι φυσικοί κήποι ζεσταίνουν τους ανθρώπους – δίπλα της.
Το ιερό δάσος έλαμψε μπροστά της.
Χωρίς αμφιβολία. Η καλοσύνη
ακουμπάει τις υπηρέτριες της.
Τα τάγματα των γυναικών ζαχαρώνουν
τη βροχή, τη λάσπη και το σάλιο.

Ο Οδυσσέας. Δακρύζει.
Ο ήλιος τόσο ψηλά τυλίγει τον ουρανίσκο του
με τον χρόνο της επιστροφής. (Καλόκαρδος,
ταραγμένος.) Η ψυχραιμία όρμησε στο μυαλό του.
Ο αντίπαλος – ο εαυτός του. Καημένη Καλυψώ.
Άπληστη. Εκεί, στην Ωγυγία
απέναντι από το Γιβραλτάρ ή δίπλα στη Μάλτα.

Το πεπρωμένο θυσιάζεται για σένα,
άντρα – αφέντη – ήρωα. Η ντροπή νοσταλγεί
τις σκοτεινές γωνίες ή τις ευτυχισμένες ώρες.
Οι Νύμφες εμπιστεύονται την σκόνη του μεταξωτού ήλιου.
Οι μητέρες χαιρετάνε τους γιούς τους.
Το Λιβυκό Πέλαγος κρατάει στην αγκαλιά του

το μελαγχολικό βλέμμα της όμορφης γυναίκας.
Αδικημένη Καλυψώ. Το άρωμά της ανασαίνει,
ανταλλάσσοντας λίμνες και άσπρα σύννεφα με
τα βουνά της Ιθάκης. Λευκά τριαντάφυλλα κόβονται
διστακτικά από τον νέον άντρα
για τη διασκέδαση του
για τον έρωτα
για την απόλαυση
για τη χαρά
για τη ζωή.

Εξαιτίας του έρωτα
της απόλαυσης
της χαράς
της ζωής.
Τα πάθη των ανθρώπων βλαστημάνε του ποιητές,
τους ιστορικούς, τα σπουδαία έργα, τον γάμο.
Η τόλμη τιμωρείται. Η ήσυχη μέρα τρέμει. 
Η Καλυψώ ονειρευόταν μέχρι να τη δαγκώσουν
ξένες καλλονές, κοπέλες που μιλάνε τρυφερά με χάρη.
Κάποτε χαίρονταν. Τα άνθη φύτρωναν

ανάμεσα στα γαλάζια στάχυα. Του ψιθύριζε:
αυτά τα νερόκρινα είναι δικά σου.
Παραδομένος στη φωνή της
στο κορμί της
στο βηματισμό της
στην ησυχία της
νανούρισε τον προορισμό του για λίγο.
Η θάλασσα έσκαψε τις πέτρες και το χώμα.
Τα ζώα έπνιξαν τους ανθρώπους.
Η γυναίκα αναζήτησε τον σκοπό της.

Καινούργιο πλάσμα παραδώσου στα αστέρια.
Ο έρωτας και η λύπη, ανάμεσά τους
τρεμοφέγγουν γενιές ερωτευμένων.
Στο κέντρο του κόσμου, τα μεσάνυχτα μονομαχούν.
Όλα τελείωσαν – τώρα στήνονται εξέδρες,
ακούγονται από τα χείλη κάποιων γυναικών προσευχές .

Οι ταξιδιώτες εύχονται με θριαμβευτικό ύφος να
εκτελέσουν την ανθισμένη καμέλια που τους κολάζει.
Φτωχιά μου Καλυψώ. Πλούσιος ο πειρασμός σου.
Ένα γαλάζιο μετάξι γεμάτο νεότητα τρώει λαίμαργα
την άμμο από το κορμί της. Ούτε ίχνος δροσιάς ή αέρα.

Ο κίνδυνος δραπέτευσε προς τον ορίζοντα της πόλης,
μιας άλλης πόλης. Και η Καλυψώ εξακολουθεί να ζει.
Τα δάχτυλά της υγρά κυλούσαν στα μάγουλά του,
κατάπινε το στόμα του, κατέκλυζε το νου του.
Ο χρόνος λαμπύριζε σαν μαργαριταρένιο κολιέ
γύρω από το μουνί της, τα ρούχα τους ξεράθηκαν –

ο δισταγμός γέμισε τις κοιλιές τους.
Τα κυνηγόσκυλα ξεκουράζονται στη διπλανή γη,
ένα στρέμμα γεμάτο πλούσιες ροδιές,
ζωντανές και την άνοιξη
ζωντανές και το καλοκαίρι
και το φθινόπωρο
και το χειμώνα.
Η καρδιά του άστραφτε, ξεχνούσε
τη μια λέξη μετά την άλλη, προσπαθούσε να μιλήσει,
να πείσει τον εαυτό του
να φύγει
ή να μείνει (ή να αποκτήσει έναν γιο).

Οι Νύμφες γεμάτες λουλούδια και εντυπώσεις
χαριτωμένες, καλοσυνάτες, μελαχρινές, ξανθιές ερεθισμένες
σκόρπισαν τα δαντελένια φουστάνια τους στο απόλυτο σκοτάδι.
Το ξημέρωμα προκάλεσε την Καλυψώ να αγαπήσει το άπειρο
να συμπονέσει την ιδέα – την συγκίνηση
την ομορφιά της Πηνελόπης.

Τα χάδια που είχαν περισσέψει μουρμούριζαν
από δρόμο σε δρόμο μονολογούσαν
την αθέατη Οδύσσεια μιας γυναίκας
μια πανέμορφης κάργιας
μιας ερωμένης
μιας καταραμένης θάλασσας.

Ζεστές σταγόνες από το μέτωπο του Ερμή έσταξαν στο πρόσωπό της.
Η Καλυψώ βυθίστηκε στον ύπνο
ονειρεύτηκε χρυσά βέλη και μαύρο κρασί.
Η μνήμη ενθάρρυνε τον ύπνο και τη ζήλεια.
Η θέρμη γρύλισε με προσοχή στους νεκροθάφτες
του είμαι, του εγώ, του εσύ
του εγώ και εσύ.

Οι Νύμφες της σαγήνης – δέκα κιλά λιγότερα
από όλες τις γυναίκες άφησαν
με απότομες κινήσεις τα κόκκαλα,
τους αγκώνες, τους καρπούς να ξεγελάσουν
το κύμα της προηγούμενης μέρας.
Μια ευχάριστη ζεστασιά και η κραυγή της

στάλθηκε στο διάστημα σαν μύθος,
μια περιπέτεια. Η απεραντοσύνη
ισορρόπησε μέσα στα δάχτυλά της. 
Ο ήλιος μούδιασε κάτω από τις φτέρνες της.
Σαν πεταλούδα Καλυψώ φτιαγμένη
από το φως της ημέρας

απλώνεις μια σιωπηλή δικαιοσύνη.
Το νυχτολούλουδο δεν είναι ούτε αρσενικό,
ούτε θηλυκό, ούτε ερμαφρόδιτο
ζευγαρώνει μόνο με τα μεγάλα εφηβικά χαμόγελα
ή μόνο με την πανσέληνο
ή μόνο με την μητέρα που συγχωρεί τον γιό της

όταν τον παρασέρνει η δίνη του έρωτα.
Ω, Καλυψώ στέκεις σαν πανέμορφο άγαλμα
δίνεις ευγενικά το χέρι σου και αποχαιρετάς
με τη λαχτάρα να νικήσει όλους τους φόβους του
να ανταμώσει τη γυναίκα, την ευτυχία.
Ο έρωτας διαρκεί για πάντα 

όταν ο θαυμασμός περήφανα ατενίζει κάθε του κίνηση,
του άντρα, χαϊδεύει τη φωνή,
του άντρα, λατρεύει τις εκφράσεις,
της γυναίκας, αγκαλιάζει τη γοητεία,
της γυναίκας. Παρελθούσα, παρούσα, μέλλουσα ζωή.
Η εκδήλωση του φωτεινού νου.

Η ερωτευμένη – η αρχαία Νύμφη.
Η αγνή, η καθαρή, η βαθιά, η λεπτοφυής
που γνωρίζει τα πάντα.
Η αντίληψη απαλλαγμένη από κάθε εμπόδιο.
Τα όνειρά τους υπάκουσαν στο φεγγαρόφωτο.
Προς το εκεί, προς το μεγάλο ταξίδι.






Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην Bibliotheque