Hμερολόγιο 2

Άγγλοι, Δανοί, Τούρκοι, Ολλανδοί, Ινδοί όλοι τους παιδιά υψώνουν τα χέρια τους ανάμεσα στο βραδινό αέρα και τραγουδάνε όλοι μαζί. Οι χίπηδες υπάρχουν ακόμα και σίγουρα μπορείς να τους βρεις όλους μαζί στην Γκόα. Γιαπωνέζοι τραβέλια ντυμένοι μάγοι, Φιλανδές δεκαοκτάχρονες ταξιδεύουν μόνες τους Βιετνάμ – Λάος – Ταϋλάνδη. Ιστορίες από όλο τον κόσμο μαζεμένες σε μια πρώην πορτογαλική αποικία. Αφήνουμε πίσω μας τη Νότια Ακτή. Καινούργιος προορισμός Hampi. Πρώτη στάση Bangalore. Τεράστια πόλη. Υπερπληθυσμός. Ο καπιταλισμός καταστρέφει τα πάντα σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη. Αυτοκίνητα, λεωφορεία, τρίκυκλα οχήματα, αγελάδες, καπνοί από φρέσκα καμένα σκουπίδια, χρωματισμένοι ναοί του Hanuman. Άντρες, γυναίκες κυκλοφοράνε με καλυμμένα τα ρουθούνια τους από λινό, μακό ή μετάξι για να εισπνέουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα. Ταινία επιστημονικής φαντασίας γυρισμένη το 1100 π.χ. Μαθητές ξυπόλυτοι αλαλάζοντας μέσα σε αυλές στους στενούς δρόμους. Υπερσύγχρονοι φωτισμοί. Ο προγραμματιστής του Hotmail κατάγεται από το Bangalore. 
Το χάσμα μεταξύ πλούτου και εξαθλίωσης εξοργίζει κάθε νευρολογικό σου κύτταρο. Μίσος ταξικό παντού. Αυτή τη χρονιά κυβερνάνε Ινδουιστές φασίστες. Οι κάστα των ανέγγιχτων Νταλίτ είναι σαν φαντάσματα που προσπαθούν να σε αγγίξουν. Η πείνα μουρμουρίζει ύμνους και υποκρίνεται με χαμόγελο. Όλοι λένε ότι οι ανέγγιχτοι είναι ευτυχισμένοι. Εγκληματικότητα δεν υπάρχει. Οι θυμός, οι δυνατές φωνές και οι απότομες κινήσεις δεν επιτρέπονται σε ολόκληρη την επικράτεια λόγω υπερπληθυσμού. 
Εξασκούνται όλοι στην υπομονή. Η ιστορία εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Ιερές ελεφαντίνες, νεόκτιστοι ναοί του Ganesh, λειτουργίες με εκατοντάδες μουσικά όργανα και χιλιάδες πέταλα λουλουδιών μέσα σε ανανάδες και μάνγκο προς τιμή των θεών. 
Σταθμός λεωφορείου. Πλαστικές πινακίδες, υπόνομοι, βαλίτσες. 12 ώρες μέσα στο λεωφορείο, 20 ώρες μέσα στο τρένο από προορισμό σε προορισμό. Καμπίνες με κρεβάτια και κουρτίνες. Δεν έχει θέσεις, μόνο βυσσινί στρώματα επάνω από τις ρόδες. Οι στροφές του δρόμου είναι τρομακτικά απότομες. Βυθίζομαι στον ύπνο, στη δική μου κούραση για να ξυπνήσω όταν φτάσουμε στον επόμενο σταθμό του ταξιδιού. Kajuraho, Orcha, Bodhgaya, Varanasi.
Η ιστορία παραμένει χαραγμένη στα μνημεία. Κάποτε το Hampi ήτανε μια από τις πιο πλούσιες και μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Ξεκινώντας από τον τρίτο αιώνα προ- χριστού μέχρι σήμερα. Περπατώντας επάνω στο σκορπισμένο βασίλειο του Ασόκα, μπαίνοντας μέσα στα δημόσια λουτρά και ξεκουράζοντας στα σκιάδια που είχαν χτισθεί για να αναπαύονται οι μαϊμούδες και οι ελέφαντες. Οι αιώνες ερωτοτροπούν μεταξύ τους. Οι μουσουλμάνοι κρύβονταν πίσω από αμυντικούς λόφους μέχρι το 1565. Ινδουιστικοί ναοί ζωγραφισμένοι με μυθολογικά έπη. Ένας ζωντανός γέροντας ιερέας εξαφανίζει το κάρμα ρίχνοντας νερό από το ποτάμι στον κόρφο σου.O Σίβα και ο Κρίσνα μεθάνε όλο τον κόσμο με τους πιστούς τους.
Πολύ ζέστη. Όλο το μεσημέρι ατενίζοντας τον καύσωνα πάνω από ορυζώνες. Οι ερωδιοί αγκαλιάζουν τα περίφημα μωβ βράχια. 
Ένα ταξίδι υπομονής. Αντιμετωπίζοντας το ανεπάντεχο. 
Γνωρίζοντας τη σημασία του κάθε συμβόλου που κρατάει ο κάθε θεός στα χέρια του το άγνωστο μεταφράζεται σε πνευματική εμπειρία και οι δυσκολίες στην κατανόηση ενός διαφορετικού πολιτισμού.

ΙΝΔΙΑ 2016 

Ημερολόγιο Ινδία

Ο Αραβικός Ωκεανός σκεπάζει τα πάντα ακόμα και τα σπασμένα κομμάτια της  άμμου. Ινδικοί κοκκοφοίνικες σκιάζουν όλο το μήκος της αχανούς παραλίας. Μαχαράστρα. Κλίμα τροπικό και η Ευρώπη μεταξύ -4 και +14 βαθμούς κελσίου. Τα παραθαλάσσια χωριά χωρίζονται σε δυο παράλληλες σκηνές. Την θάλασσα και τον δρόμο. Την θάλασσα και το χώμα. Την αλμύρα και το τσάι. Το φρούριο των πειρατών Siddis δεν κατακτήθηκε ποτέ από το 1140. Απέναντι από την κάμαρα μου ινδοί πειρατές με ράστα ληστεύουν εμπορικά πλοία και πουλάνε τα απαλλοτριωμένα στα λιμάνια της Αφρικής. Μετάξι, καπνό, κάρυ.  Σπίτια αποικιοκρατών Πορτογάλων, φημισμένοι θαλασσοκυνηγοί, άσημοι πρίγκιπες ενοικιάζουν φθηνές κρεβατοκάμαρες.

Ένας γαλάζιος θόλος, ένα διπλό στρώμα που γυμνάζει το σώμα και το γεμίζει μελανιές το πρωί, ένα μεγάλο παράθυρο σε σχήμα ορθογωνίου, μια ξύλινη πόρτα με μεντεσέδες, μαρμάρινο μπαλκόνι, ένα σκαλοπάτι και χώμα. Οχτώ σκυλιά και δυο γάτες. Μια αυλή μόνο για εμάς με μόνο ορίζοντα την απεραντοσύνη.

Μουσουλμάνοι, βραχμάνοι, ινδουιστές. Ο  θαυμασμός νανουρίζει την κάθε σπιθαμή του σώματος μου. Λίγοι κολυμπούν. Το απόγευμα η ακτή γεμίζει με λευκά και γαλάζια πουκάμισα. Ο δρόμος φωσφορίζει, το μόνο που ακούγεται ο ωκεανός. Τρεις γυναίκες με κορμούς  δέντρων στην κεφαλή τους.  Το απόγευμα τα σκυλιά κατεβαίνουν στην παραλία, ο αέρας ξεκινάει και οι γιαγιάδες πουλάνε γάλα καρύδας.

Θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου για πάντα εδώ. Το μόνο που χρειάζομαι είναι αυτή την κάμαρα. Ο καθένας προσφέρει ένα μέρος της φαντασίας του στον τόπο όπου ζει. Μια αναιδής ευφροσύνη που απέχει παρασάγγας από κάθε ανυπόφορο πειρασμό καθαριότητας και πλούτου. Η νύχτα είναι ευσπλαχνική και το υγρό φεγγάρι εθιμοτυπικά μας ξεκουράζει.

Destroy Established Reality by Sissy Doutsiou

Destroy Established Reality by Sissy Doutsiou is a
political text analyzing the importance of passion and freedom in our lives. Only a passionate human being can be revolutionary.

You can read the text in ISSUU here:
https://issuu.com/sissydoutsiou/docs/smashing-established-reality-sissy-

The limitation of anti-sexism by Sissy Doutsiou

"The Limitations of Anti-Sexism"
by Sissy Doutsiou ( a poet, d.j. and
long run cultural / social activist from
Void Network) is a part of the book
"We Are an Image From The Future
The Greek Revolt of December 2008".
It is an essay investigating the
limits of anti-sexist's theories and pratices.
The text is infuenced from the feelings
and understandings of December 2008
riots in Greece, the social uprising
that followed the assassination
of 15 years old boy
Alexis Grigoropoulos by Greek Police.

A review
made for this essay in digital mag.
The Anvil Review mentioned :
Doutsiou fairly represents the pleasure angle. She positions herself in expansiveness—culturally/internationally, socially, and philosophically. Her discussion about sexism and anti-sexism is in the context of anarchist activity in Greece in December 2008—a time of expanding anarchist action, relevance, and awareness—as well as her experience in various European anarchist circles. To make her points she draws on Judith Butler, Françoise Denevert, Guy Debord, Simone de Beauvoir, etc. And her argument is for sexiness, for sensuality, for contrast, and for people celebrating their own particularities.
We choose to free ourselves from normality to become the most extreme of beings. We want to break through identities established by society, by tradition, and even by anarchist spaces. .
She names anti-sexism as a specific kind of reaction to sexism, one that ends up reifying sexism itself, much in the way that Alfonso argues “Why APOC is a White-Supremacist Organization“, or how sociologist Joshua Gamson (who she quotes) posits that queer identity is necessary for queer liberation /and/ perpetuates the binary that predicates queer oppression. And her primary critiques of anti-sexism have to do with the limitations that they rely on:
Language shapes us, composes us, and forms us. Language is based not on words per se but on the use of this word and the meaning of it at a specific time and place. However, the anti-sexist hysteria [ouch!] with language, with both creating new words and not using certain words, only makes those feel guilty who express themselves using words in a colloquial manner. [...] The meaning of a sentence cannot be captured solely by the definitions of the words that constitute the sentence. Those purporting to be anti-sexist only end up as jailors of semantics and detectives of the prohibited colloquial expressions.
As in the quotation above, this article acknowledges the raw components that anti-sexists work from (language, cultural events, etc) but challenges what anti-sexists make from those ingredients.
Doutsiou contrasts the simple support of the spectacle (those people who are content to take on the gender characteristics that are most simple and proscribed — sex kitten for women, macho man for men), with the anti-sexist specatacle that is the knee-jerk reaction to sexism (“women who express their aggression towards men in order to show tha they are not subjugated… men who avoid an honest aggressive dialogue with women because they must behave gently… even anarchist men and women who locate erroneous behaviors and explain them as sexist…”).


"The Limitations of
Anti-Sexism" by Sissy Doutsiou

During December 2008 anti-sexists were arguing about the sexist behavior of comrades and youth in the streets who were shouting the slogan “Cops, Cunts, you kill children.” This argument opened a discussion in which a female group of participants of the rebellion of December expressed their opinion, through posters and communiqués, that many anarchists are sexists and the “movement” has a problem with sexism. This brought up a conversation among the members of the Greek anarchist space about what is sexism, what can be called anti-sexism and how you can fight effectively against sexism. This conversation was one more fragmented dialogue that happened in the occupied universities and in the streets behind the barricades in the few moments of calmness while we recovered from the teargas burning our eyes and lungs.
When the clashes ended and the various collectives directed their energies into many different actions and projects I found myself still thinking and trying to better understand this sexist/anti-sexist debate that took place, and envision a possible anarchist standpoint. I found myself trying to bring together my experiences from participating in many different anarchist groups in England over seven years, my thoughts about anti-sexist commrades in international meetings against the G8 or EU summit, and in squats and social centers across Europe during tours and travels. Through rumors spread mainly by anti-sexists and nonviolent demonstrators it seems that many people believe that Greek anarchists are macho, sexist, and lacking in their theoretical understanding of sexism.
My goal in this essay is to use these international reflections in addition to my experiences during the social insurrection of December 2008 to offer some thoughts about an anarchist perspective on sexism and anti-sexism. The differences between societies in terms of culture and norms of behavior make the topic a vast one. The different cultures of resistance, scales of confrontation, targets of disobedience, perspectives, terminologies, and political agendas of this world make it impossible to speak in general about sexism and anti-sexism in the global anarchist movement. Many things I say here express the thoughts of male, female, and homosexual comrades here in Greece, while other comrades are in disagreement. I hope these thoughts can open a creative debate. (...)

We invite you to read,
forward and debate this essay
read more:
The Limitation of antisexsim 
by Sissy Doutsiou 
from Void Network

Εκμυστερεύσεις νοητικού παραληρήματος

Αιωρούμε στο χωροχρόνο ,παρελθόν παρόν μέλλον ,αρχαίους φιλοσόφους ψάχνω να βρω …..Που πήγαν όλοι? Κανένας δεν υπάρχει αναμεσά τους μόνο βρωμεροί νεκροί με το πεινασμένο βλέμμα τους για αίμα και για ψυχικό πόνο.Όλοι τους έτσι είναι και αν μερικοί καλύπτονται από τα σεντόνια του φόβου τουλάχιστον με αυτά τα ασκέπαστα σκελέτικα μάτια κοιτάζουν τον εαυτό τους.Υποσυνείδητα νεκροί που κοίμουνται και ξυπνάνε.

Ξεχνάς όλες αυτές τις αυτοπένθιμες καταστάσεις και παραδίνεσαι σε αυτή τη νύχτα που και απόψε θα σε αγκαλιάσει.Το γλυκό σκοτάδι το φως από τα αστέρια και ο υπνοφόρος της ψυχής σου γλεντάει με την όρεξη του για ύπνο.Θα κοιμηθεί ,θα σε αφήσει μαζί με το σύμπαν εφόσον θα έχει υπνωτίσει το κορμί σου.Το φως πιο κόκκινο να γίνει σαν το χρώμα του ξύλου , της καρδιάς ,καφεκόκκινη.Ο χώρος ζεσταίνεται,δεν κρυώνεις δεν μαζεύεσαι και ας φυσαεί.Θέλουν απαρατήρητα να χορέψουν τα γυμνά στήθια μπροστά στα μάτια της ξύλινης οροφής.

Σαν τις φαντασιροές σου που μου ζήτας να τις αποδεχτώ.Γυμνές οι μέρες μας αυτό που μας λείπει είναι ένα μαστίγιο να της δείξουμε πως δεν μας ευχαρίστησε ούτε σήμερα,να τη πόνεσουμε όπως μας πονάει.Να καταστραφούν οι καθε κυβερνήσεις.Κανένας αγώνας καμμία μάχη.Που πήγαν τα άλογα ?
Που είναι τα όπλα?

Ούτε πόσο θα κρατήσει αυτή η σύλληψη ιδεών δεν ξέρω.Όχι ότι θα αποκοπεί η εννοιολογία μα θα κατταριφθούν κάποιες…….


Με τα μαλλιά της κεφαλής του συνέχεια ηλεκτρισμένα πηγαινοέρχεται μέσα στο σπίτι του.Τα φώτα χαμηλά, δεν έχει χρήματα ούτε για κεριά. Τα έδωσε σήμερα το πρωί για την κατασκευή του φέρετρού του.Απόψε βράδυ θα αυτοκτονήσει.Θα θυσιάσει το κορμί του στη διαφυγή αυτού του κόσμου.Μπορεί μεν να φυγοπονεί αλλά το θέλει πολύ.Να ξεκουραστεί,να μην σκεφτεί,να εξαφανιστεί,να διαλυθεί,το τέλος της έκρηξής του πιό νωρίς δεν άντεξε τα δακρυά του,την επιφωνή του, τη μοναξιά του ναρκισισμού του.